Postanowienie NSA z 14 września 2018 r., I OZ 796/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 14 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 611/17 o odmowie uzupełnienia wyroku

Sprawa

w sprawie ze skargi A. S. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku z 12 lipca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 czerwca 2018 r., w oparciu o art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej jako P.p.s.a.), odmówił uzupełnienia wyroku z dnia 29 marca 2018 r., sygn. akt: II SAB/Wa 611/17 na wniosek skarżącego, w którym strona domagała się jego uzupełnienia o orzeczenie w zakresie przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości pięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim. Sąd I instancji uznał, że w wyroku z dnia 29 marca 2018 r. orzeczono o całości skargi. Zamieszczona w powyższym wyroku sentencja "1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa " jest jedynym orzeczeniem, które Sąd w tej sprawie był zobowiązany zamieścić, zgodnie z regulacjami Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem Sądu I instancji, brak jest podstaw do skutecznego domagania się uzupełnienia wyroku o ukaranie organu sumą pieniężną, gdy wcześniej skarżący nie zawarł w skardze ani w innym piśmie procesowym przed wydaniem wyroku, żądania o wymierzenie organowi sumy pieniężnej.

Na powyższe postanowienie A. S. wniósł zażalenie wskazując, że w świetle art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd w każdym przypadku uwzględnienia skargi powinien z urzędu wyrazić swoje stanowisko w przedmiocie zasady przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej i je uzasadnić.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 157 § 1 P.p.s.a. przewiduje możliwość uzupełnienia wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z art. 149 § 1 P.p.s.a. wynika, iż sąd uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa a także stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. W sytuacji uwzględnienia skargi na bezczynność sąd jednocześnie stwierdza czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd administracyjny nie jest natomiast zobowiązany zamieszczać z urzędu rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. Zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd w razie uwzględnienia skargi na bezczynność może orzec o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. Przy czym może to zrobić z własnej inicjatywy (z urzędu) lub na wniosek strony. Rozstrzygniecie w tej materii, jeżeli strona nie sformułowała odpowiedniego wniosku, jest fakultatywne (sąd może, ale nie musi podjąć takiego rozstrzygnięcia). Bezspornym jest, iż przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie skarżący nie wystąpił do Sądu I instancji z wnioskiem o przyznanie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej, stąd żądanie uzupełnienia orzeczenia w tym zakresie słusznie zostało ocenione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, jako bezpodstawne.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.