Postanowienie NSA z 21 października 2010 r., I OZ 798/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 21 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. U. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1208/07 w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. W.

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. U. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] kwietnia 2007 r., Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Monika Nowicka przewodniczący

Uzasadnienie

Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek Z. U. o wyłączenie od udziału w sprawie sędziego WSA M. W. W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z art. 20 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., wniosek o wyłączenie sędziego strona ma obowiązek zgłosić na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy, uprawdopodobniając przy tym przyczyny wyłączenia. Zdaniem Przewodniczącego ustawodawca nałożył na podmiot składający tego rodzaju wniosek, obowiązek uprawdopodobnienia przyczyny wyłączenia i przypisania jej konkretnemu sędziemu. W przypadku, gdy wniosek o wyłączenie sędziego został złożony przez stronę, która przystąpiła do rozprawy, zobligowana ona jest dodatkowo uprawdopodobnić, że przyczyna wyłączenia powstała później, lub później stała się jej znana. Realizacja przez wnioskodawcę w/w warunków formalnych wniosku stanowi konieczny wymóg jego rozpoznania. Tego rodzaju braki formalne mogą zostać uzupełnione w trybie art. 49 p.p.s.a.

Z. U. składając przedmiotowy wniosek nie wskazał okoliczności mogących wywołać uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziego, którego wniosek dotyczył. Ponadto nie uprawdopodobnił, że przyczyna wyłączenia sędziego zaistniała lub stała się mu znana po przystąpieniu do rozprawy. Wobec powyższego Przewodniczący wezwał go do uzupełnienia tych braków formalnych w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wnioskodawca otrzymał niniejsze wezwanie w dniu [...] lipca 2010 r. Pomimo wezwania nie uzupełnił wspomnianych braków w przepisanym terminie, co skutkowało zarządzeniem o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.

Przewodniczący jednocześnie podkreślił, że wbrew stanowisku Z. U., nie było koniecznym warunkiem do uzupełnienia braków formalnych wniosku uprzednie uzyskanie z akt przedmiotowej sprawy odpisu tego pisma. Skarżący miał świadomość o konieczności przedstawienia w/w okoliczności, gdyż sam oznajmił, iż uzupełni wspomniane braki niezwłocznie po ustaniu przeszkód natury osobistej i rodzinnej.

W zażaleniu na powyższe zarządzenie Z. U. wniósł o jego zmianę. W uzasadnieniu podniósł, że zostało ono wydane bez podstawy merytorycznej. Sąd zasłonił się koniecznością usunięcia przez skarżącego kilku braków formalnych zamiast rozpoznać złożony przez skarżącego wniosek. Sąd zna okoliczności uzasadniające przedmiotowe żądanie. Podkreślił, iż wszystkie jego dotychczasowe sprawy ze stosunku służby w C. B. A. były rozpoznawane w Wydziale, którego przewodniczącym była sędzia M. W. Ona też rozpoznawała środki zaskarżenia w tych sprawach w Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Sąd nie wziął pod uwagę następstw obecności M. W. w składach Sądu jesienią 2007 r., gdy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym badano zwolnienie skarżącego ze służby w powołanym Biurze.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 20 § 1 p.p.s.a., wniosek o wyłączenie sędziego strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy, uprawdopodabniając przyczyny wyłączenia. Wskazanie sędziego, objętego wnioskiem o wyłączenie oraz przesłanek jego wyłączenia stanowi konieczny element wniosku, bez którego nie może on zostać rozpoznany przez sąd. Jeśli wniosek nie zawiera elementów, o których mowa w cytowanym artykule, przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia go w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania.

Z akt przedmiotowej sprawy jednoznacznie wynika, iż Z. U. nie zastosował się do zarządzenia Przewodniczącego z dnia [...] czerwca 2010 r. (doręczonego mu w dniu [...] lipca 2010 r.) zgodnie, z którym został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez przedstawienie okoliczności mogących wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności wskazanego we wniosku sędziego oraz uprawdopodobnienia, że przyczyna wyłączenia powstała lub stała się skarżącemu znana dopiero po przystąpieniu do rozprawy. Należy przy tym podkreślić, iż to na wnioskodawcy ciążył obowiązek wskazania tego rodzaju okoliczności.

Z kolei w złożonym zażaleniu nie odniósł się zasadniczo w sposób merytoryczny do argumentacji, którą Przewodniczący przytoczył w zarządzeniu z dnia 25 sierpnia 2010 r. Oświadczył jedynie, że Sąd zasłaniał się tylko kryteriami formalnymi wniosku, zamiast rozpoznać go merytorycznie.

Odnosząc się do wyżej przedstawionego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny chce podkreślić, że ustawodawca nałożył na sądy administracyjne (tak jak na sądy powszechne rozpoznające sprawy cywilne) obowiązek wstępnej kontroli pod względem formalnym wnoszonych przez strony pism w toku postępowania sądowoadministracyjnego takich m. in. jak skarga, skarga kasacyjna, czy właśnie wniosek o wyłącznie sędziego. Stosowanie zróżnicowanych kryteriów w tym względzie, polegające na ulgowym traktowaniu skarżącego przy ocenie formalnej składnych przez niego pism procesowych nie odnajduje uzasadnienia i przeczyłoby zasadzie równego traktowania stron w prowadzonym postępowaniu.

W tym stanie rzeczy brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania przedmiotowego wniosku. Przewodniczący tym samym prawidłowo zarządził pozostawienie tego pisma bez rozpoznania. Samo zaś zażalenie Z. U. nie zostało oparte na usprawiedliwionych podstawach. Nadmienić trzeba, że pozostałe okoliczności podniesione w niniejszym środku zaskarżenia nie mają znaczenia dla oceny prawidłowości wydania zaskarżonego zarządzenia.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 w zw. z art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.