Postanowienie NSA z 28 lipca 2016 r., I OZ 798/16

Wydany

28 lipca 2016 r.

Sąd

r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 28 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia O.O. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 maja 2016 r. o sygn. akt III SA/Wr 297/16 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Skład

Sędzia NSA Irena Kamińska przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi O.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 19 stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

O.O. zawarł w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 19 stycznia 2016 r., nr [...], w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podał, że jest pastorem opiekującym się społecznościami wiernych we Wrocławiu, Katowicach i w Krakowie. Odebranie mu możliwości prowadzenia pojazdu w tej sytuacji naraziłoby go na nieodwracalne skutki i znaczną szkodę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 30 maja 2016 r. o sygn. akt III SA/Wr 297/16 odmówił wstrzymania wskazanej decyzji. Zdaniem tego Sądu w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, aby groziło mu niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja skarżącego ma charakter ogólny, uniemożliwiający weryfikację wniosku co do zasadności. Co więcej powoływanie się na dolegliwość zatrzymania prawa nie zasługuje zdaniem Sądu na uwzględnienie z racji tego, że jest to po pierwsze zwykłe następstwo zastosowanego środka prawnego, a po wtóre, skarżący nie przedstawił żadnych powodów dla których nie mógł by, przy realizacji swoich zadań, korzystać z pomocy osób trzecich i komunikacji publicznej. Stąd Sąd pierwszej instancji nie znalazł podstaw do zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył O.O. Podkreślił w nim, że jest pastorem (obcokrajowcem) opiekującym się społecznościami wiernych na terenie Wrocławia, Katowic i Krakowa. Z uwagi zatem na charakter pracy i obowiązki związane z wykorzystaniem samochodu do celów służbowych, fakt prowadzenie przez niego pojazdu jest w ocenie skarżącego niezbędny dla wykonywania posługi duszpasterskiej na ternie Wrocławia, Katowic i Krakowa, stanowiącej źródło utrzymania dla niego i jego rodziny. Z tego względu, jak wskazano w zażaleniu, utrata możliwości prowadzenia pojazdu przez skarżącego wywoła nieodwracalne skutki i znaczną szkodę, uniemożliwiając wykonywanie obowiązków zawodowych, stanowiących źródło dochodu dla skarżącego i jego rodziny. Zwrócił także uwagę na chorobę syna, wymagającą pomocy, której nie będzie mógł nieść wskutek braku prawa jazdy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki określone przywołanym przepisem.

Fakt, że skarżący w związku z opieką nad chorym synem może potrzebować zawieźć go do odpowiedniej placówki nie uzasadnia w sprawie zastosowania art. 61 § 3 cytowanej ustawy. Jak wskazywano już bowiem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dowóz do lekarza może następować przy pomocy komunikacji publicznej, taksówek lub przy skorzystaniu z pomocy innych członków społeczeństwa. W sytuacji zaś nagłej istnieje możliwość wezwania karetki (zob. postanowienie NSA z dnia 14 kwietnia 2015 r., I OZ 317/15, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z podobnych do powyższych względów nie sposób uznać, że decyzja uniemożliwia wykonywanie pracy na terenie Wrocławia, Katowic i Krakowa. Skarżący może bowiem – na takich samych zasadach jak inni – korzystać z komunikacji publicznej (pociągi, autobusy). Nie istnieją zatem zagrożenia dla źródła utrzymania jego rodziny, jak też dla zaspokojenia potrzeb wiernych. Ewentualna mniejsza elastyczność podróżowania przy pomocy tych środków komunikacji nie wyrządza ani znacznej szkody ani powoduje trudnych do odwrócenia skutków, uzasadniających zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 2016 r., I OZ 398/16, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Jest to zresztą, jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, normalne następstwo wydanej w sprawie decyzji.

Z tego względu, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wykonanie zaskarżonego aktu nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 przywołanej ustawy