Postanowienie NSA z 12 października 2018 r., I OZ 798/18

Sąd

Dnia 12 października 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 12 października 2018 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 czerwca 2018 roku sygn. akt II SAB/Ke 40/18 o odrzuceniu skargi M. M. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. w przedmiocie stosunku służbowego funkcjonariusza Policji postanawia oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Zygmunt Zgierski

Uzasadnienie

I OZ 798/18

Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę M. M. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. w przedmiocie stosunku służbowego funkcjonariusza Policji.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd Wojewódzki podał, że zakres podmiotowy i przedmiotowy sprawy jest tożsamy ze sprawą zainicjowaną skargą M. M. z dnia [...] czerwca 2012 r. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. w przedmiocie "zgodnego z prawem załatwienia sprawy mianowania z dniem [...] stycznia 2008 r. skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S.", zakończoną wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt II SAB/Ke 25/12, oddalającym skargę. W wyroku tym Sąd rozstrzygnął, że w sprawie mianowania skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S. nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne, a w konsekwencji organ ten nie był zobowiązany do wydania jakiegokolwiek aktu bądź dokonania czynności kończącej postępowanie. Sąd w ww. wyroku stwierdził, że ponieważ pisemny wniosek o mianowanie M. M. na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S. nie został złożony zarówno przez skarżącego, jak i przez jego przełożonego, to nie można przyjąć, aby toczyło się w sprawie tego mianowania jakiekolwiek postępowanie administracyjne, przez co Komendant Powiatowy Policji w S. nie mógł popaść w bezczynność przy jego załatwianiu. Jak wynika ponadto z uzasadnienia ww. wyroku, postępowanie w sprawie mianowania policjanta na powierzone mu stanowisko nie może toczyć się z urzędu, gdyż żaden przepis ustawy o Policji tego nie przewiduje. Kwestia mianowania policjanta na stanowisko służbowe pozostawiona jest swobodnemu uznaniu przełożonego właściwego w sprawach osobowych funkcjonariusza oraz uzależniona od rzeczywistych możliwości kadrowych, finansowych i organizacyjnych jednostki, w której policjant pełni służbę.

Sąd I instancji podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie stan faktyczny i prawny nie uległ zmianie, a skarżący domaga się tego samego, co w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 27 września 2012 r. Wniesienie kolejnej skargi na bezczynność organu w sprawie mianowania na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S., w sytuacji gdy wcześniej skarga na bezczynność w tym samym przedmiocie została już prawomocnie osądzona, jest niedopuszczalne. Dlatego też, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej p.p.s.a, odrzucił skargę.

Na ww. postanowienie zażalenie do Naczelnego Sadu Administracyjnego wniósł M. M., domagając się jego zmiany i uznania zarzutów i wniosków podniesionych przez niego w skardze.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Oznacza to, że jeżeli ta sama sprawa jest w toku bądź została przez sąd już raz prawomocnie rozpoznana, to w sytuacji wniesienia skargi na to samo działanie czy akt organu (res iudicata), skarga ta podlega odrzuceniu. Warunkiem skutkującym zastosowaniem ww. przepisu jest zatem tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono podlegającą odrzuceniu skargę. O tożsamości spraw można mówić wówczas, gdy występuje między nimi tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, zaś tożsamość przedmiotowa ma miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo uznał, że zakres podmiotowy i przedmiotowy niniejszej sprawy jest tożsamy ze sprawą, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, wyrokiem z dnia 27 września 2012 r., II SAB/Ke 25/12 oddalił skargę.

W sprawie o sygn. akt II SAB/Ke 25/12 M. M. wniósł skargę na przewlekłość postępowania administracyjnego w przedmiocie załatwienia sprawy mianowania na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S., z uwagi na toczące się w tym przedmiocie postępowanie z wniosku skarżącego. Skarżący wniósł o załatwienie tej sprawy w formie przymusu sądowego z orzeczeniem o rażącej przewlekłości organu. W wyroku, po zinterpretowaniu przez Sąd żądania skarżącego, wskazano jako przedmiot postępowania bezczynność w przedmiocie załatwienia jego wniosku. Wyrok ten nie został zaskarżony, także w części ewentualnego błędnego określenia przedmiotu rozpoznania sprawy. W postępowaniu tym Sąd merytorycznie rozstrzygnął, że w sprawie mianowania skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S. nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne, a w konsekwencji organ ten nie był zobowiązany do wydania jakiegokolwiek aktu, bądź dokonania czynności kończącej postępowanie. Ponieważ pisemny wniosek o mianowanie M. M. na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S. nie został złożony, to nie można przyjąć, aby toczyło się w sprawie tego mianowania jakiekolwiek postępowanie administracyjne, przez co Komendant Powiatowy Policji w S. nie mógł popaść w bezczynność przy jego załatwianiu.

W niniejszej sprawie M. M. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. w związku z nierozpoznaniem jego pisma dotyczącego uregulowania spraw osobowych w zakresie zajmowania stanowiska służbowego zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S. i zmiany składników uposażenia. Odwołuje się przy tym do konieczności przeprowadzenia przez organ stosownego postępowania w tym przedmiocie i wydania decyzji.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji w sposób szczegółowy i przekonujący uargumentował swoje stanowisko, natomiast podnoszone w zażaleniu zarzuty skarżącego mają jedynie charakter polemiczny. Skarżący w niniejszym postępowaniu używa wprawdzie innych sformułowań w zakresie swojego żądania, jednakże z uzasadnienia skargi i z okoliczności sprawy wyraźnie wynika, że w istocie po raz kolejny wnosi on o to samo, co w sprawie o sygn. akt II SAB/Ke 25/12, tj. o zakończenie postępowania w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego KPP w S., wskazując na bezczynność organu w tym zakresie.

W powyższej sytuacji niedopuszczalne było zatem wniesienie kolejnej skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. w ww. zakresie. Tym samym Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.