Postanowienie NSA z 28 lipca 2016 r., I OZ 802/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 28 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 352/16 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lutego 2016 r., Nr [...]

Sprawa

w sprawie ze skargi R. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia[...] lutego 2016 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości świadczeń nienależnie pobranych postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Monika Nowicka przewodniczący

Uzasadnienie

R. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lutego 2016 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości świadczeń nienależnie pobranych, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu wniosku wskazał jedynie, że wstrzymanie wykonania tego aktu powinno nastąpić ze względu na trudną sytuację finansową jego rodziny.

Odmawiając wstrzymania wykonania ww. decyzji Kolegium, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – powołując się na przepisy art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." – uznał, że wniosek R.Z. nie mógł odnieść zamierzonego skutku bowiem skarżący nie wskazał jakichkolwiek okoliczności przemawiających z twierdzeniem, iż wykonanie zaskarżonego orzeczenia spowoduje po jego stronie wyrządzenie znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.

R. Z., w złożonym na powyższe postanowienie zażaleniu, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zarzucił Sądowi Wojewódzkiemu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną interpretację oraz brak rozważenia stanu faktycznego sprawy.

W uzasadnieniu zażalenia, jego autor wskazywał, że ww. przepis nie zobowiązuje do uzasadniania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Poza tym w na wnioskodawcy ciążył jedynie obowiązek uprawdopodobnienia złożonego wniosku. Wnoszący zażalenie zwrócił również uwagę, że niniejsza sprawa należy do kategorii spraw z zakresu pomocy społecznej. Sąd Wojewódzki powinien był zatem z urzędu wziąć pod uwagę jej okoliczności, w tym, że obowiązek zwrotu przyznanego świadczenia dla osoby korzystającej z tego rodzaju wsparcia jest dużym obciążeniem finansowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym zaznaczyć, iż ww. przepis (zawarte w nim przesłanki) stanowił w niniejszym przypadku jedyną podstawę wydania przez Sąd Wojewódzki zaskarżonego postanowienia. Z jego konstrukcji wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, skarżący musi więc wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Badając przedstawione okoliczności, sąd nie dokonuje przy tym samodzielnej oceny samego, zaskarżonego orzeczenia (aktu), ani charakteru sprawy, w toku której został wydany. Podnoszone zatem przez wnoszącego zażalenie argumenty na tym tle nie mogły zostać uwzględnione.

Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe zaś twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, a tym bardziej ich brak nie może stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.

Skarżący we wniosku nie wskazał, ani nie udokumentował konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Za takie nie można bowiem uznać lakonicznego i nie popartego niczym stwierdzenia, że wstrzymanie wykonania tego aktu powinno nastąpić ze względu na trudną sytuację finansową jego rodziny.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), orzekł jak w sentencji postanowienia.