Postanowienie NSA z 2 sierpnia 2016 r., I OZ 804/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 2 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Po 1186/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. 4

Skład

Sędzia NSA Wiesław Morys przewodniczący

Uzasadnienie

R. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile. W piśmie z dnia 6 maja 2016 r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podając że jej realizacja uniemożliwi mu dojazd samochodem do miejsca pracy oddalonego o 120 km od miejsca zamieszkania, co doprowadzi ostatecznie do utraty przezeń pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił uwzględnienia wniosku wskazując na tymczasowy i wyjątkowy charakter ochrony, o którą ubiega się skarżący. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że skarżący nie podał przekonujących przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Wstrzymanie wykonania decyzji cofającej uprawnienie do kierowania pojazdami powinno być, z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, umotywowane okolicznościami wyjątkowymi, a tak się nie stało.

Zażalenie na to postanowienie wniósł R. P., postulując jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w trybie autokontroli (art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: P.p.s.a.), ewentualnie o przekazanie zażalenia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu i uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak również zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. W jego uzasadnieniu skarżący ponownie wskazał, iż jest zatrudniony w miejscowości oddalonej od miejsca zamieszkania o 120 km. Z braku bezpośredniego połączenia komunikacyjnego dojeżdża tam codziennie samochodem. Jest to jego jedyne źródło utrzymania, nie posiada innych dochodów. Na potwierdzenie powyższych okoliczności skarżący załączył kopię umowy o pracę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem generalnie ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń, co nie oznacza jednak – w przypadku spełnienia tych przesłanek – wydania automatycznie decyzji pozytywnej dla wnioskującego, gdyż ocenę w tej materii pozostawiono uznaniu sądu. Sąd orzeka więc opierając się na analizie argumentacji przedstawionej przez wnioskującego na tle całokształtu okoliczności danej sprawy.

W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wykazał, że zastosowanie wobec niego instytucji ochrony tymczasowej, o której mowa w cytowanym przepisie jest zasadne. Za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia bowiem okoliczność, że skarżący pracuje w miejscowości oddalonej o ponad 100 km od jego miejsca zamieszkania i, z uwagi na brak bezpośredniego połączenia środkami komunikacji publicznej, nie jest w stanie dojeżdżać codziennie do pracy na godz. 7:30 inaczej niż własnym samochodem. Ponadto wykonywana przez skarżącego praca stanowi dla niego jedyne źródło utrzymania. Jak ustalono w toku postępowania kasacyjnego twierdzenia te polegają na prawdzie. W takiej sytuacji należy zatem przyjąć, że wykonanie decyzji orzekającej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami może wywołać trudne do odwrócenia skutki w postaci utraty przez skarżącego pracy i co za tym idzie środków do życia. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w wypadku gdy wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby całkowitym zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, nie zaś tylko jej ograniczeniem, a w konsekwencji utratą jedynego źródła utrzymania strony skarżącej, spełniona zostaje przesłanka wyrządzenia znacznej szkody (p. postanowienia z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1386/07, oraz z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. akt I OZ 1078/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tyczy się to również utraty pracy najemnej, stąd ten pogląd należało przenieść na grunt niniejszej sprawy.

Przyszło zatem uznać, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, jako naruszające prawo, podlegało uchyleniu, natomiast wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uwzględnieniu z powodów podanych powyżej. Zagadnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego jest oczywiście istotne, wszak w tej sprawie nie miało prymatu w starciu z indywidualnymi istotnymi okolicznościami strony.

Co mając na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie kosztów postępowania wskazać należy, że nie może on zostać uwzględniony, bowiem po myśli art. 209 P.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Zgodnie z powyższą zasadą Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany jest rozstrzygać o kosztach postępowania w orzeczeniu wydanym w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku, natomiast w niniejszej sprawie zostało rozpoznane zażalenie od postanowienia.

----------------------- 2