Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 maja 2009 r. skarżący złożył wniosek o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego we W. z powodu nieprzekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu skargi z dnia 2 lutego 2009 r. na decyzję w przedmiocie odmowy ponownego ustalenia wysokości świadczeń emerytalnych wypłaconych po dniu 1 stycznia 1999 r. wraz z odsetkami oraz stwierdzenia nieważności decyzji waloryzacyjnych wydanych po dniu 1 stycznia 1999 r. Do wniosku tego dołączył wspomnianą skargę z dnia 2 lutego 2009 r. nazwaną "odwołaniem" od decyzji otrzymanej w dniu 31 stycznia 2009 r., wydanej po rozpoznaniu wniosku z dnia 17 grudnia 2008 r.
Pismem z dnia 12 czerwca 2009 r. skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na podstawie przesłanego odpisu skargi i o zwolnienie od kosztów sądowych, gdyż przedmiot sprawy należy do kategorii spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych i obowiązku obrony kraju.
W toku prowadzonej przez Sąd korespondencji Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego pismem z dnia 29 czerwca 2009 r. wyjaśnił, że wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny dotyczy decyzji z dnia 23 stycznia 2009 r. wydanej na podstawie art. 32 ust. 1 dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.u. z 2004 r., Nr 8, poz. 66). Skarżący odwołał się od tej decyzji do Sądu Okręgowego - Sądu Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu (sygn. akt [...]), do Sądu tego zostały przekazane akta sprawy. Do pisma dołączono decyzję z dnia 23 stycznia 2009 r.
Postanowieniem z dnia 1 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy. Jak wskazał m. in. Sąd prawo do świadczeń z tytułu zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych uregulowane zostało w Dziale IV ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin. Zgodnie zaś z art. 31 ust. 1 tej ustawy prawo do świadczeń emerytalnych i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala w formie decyzji wojskowy organ emerytalny, natomiast z ust. 4 tego przepisu wynika, że od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu Postępowania Cywilnego.
Natomiast przesłanki ponownego ustalenia prawa do świadczeń pieniężnych z tytułu zaopatrzenia emerytalnego reguluje art. 32 ust. 2 tej ustawy, na podstawie którego została wydana wymieniona decyzji z dnia 23 stycznia 2009 r., której dotyczy wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny. Z kolei z przepisów Kodeksu Postępowania Cywilnego wynika, że sprawy dotyczące emerytur i rent, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych należą do kategorii spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 476 § 2 pkt 2 k.p.c.), zaś przez organy rentowe rozumie się m. in. wojskowe organy emerytalne (art. 476 § 4 pkt 3 k.p.c.).
Natomiast w myśl art. 461 § 2 (1) k.p.c. w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, w których wniesiono odwołanie od decyzji wojskowego organu emerytalnego (czyli Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego) właściwy jest sąd, w którego okręgu ma siedzibę ten organ. Z pisma Dyrektora z dnia 29 czerwca 2009 r. wynika zaś, że skarżący wniósł do sądu powszechnego odwołanie od decyzji z dnia 23 stycznia 2009 r.
Powyższe oznacza zdaniem Sądu, iż skargi w sprawach obejmujących ponowne ustalenie wysokości świadczeń emerytalnych i wypłatę odsetek oraz stwierdzenie nieważności decyzji waloryzacyjnych nie podlegają właściwości sądu administracyjnego. Sąd przyjął zatem, że w powyższych sprawach wniosek o wymierzenie organowi grzywny z tytułu nieprzekazania sądowi skargi, o którym mowa w art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U., Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) jest niedopuszczalny, bowiem sprawa nie dotyczy działalności administracji publicznej wymienionej w art. 3 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji Sąd uznał, że z uwagi na oczywistą bezzasadność wniosku skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy (art. 247 p.p.s.a.)
Na powyższe postanowienie L. Z. wniósł zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona. Zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na jej uwzględnienie. W przeciwnym razie mogłoby dojść do naruszenia konstytucyjnego prawa do sądu. Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodzić przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (patrz: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, s. 558).Stosownie do art. 64 § 3 p.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Mając powyższe na uwadze oraz wzgląd na okoliczności sprawy niniejszej należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zastosował przepis powyższy w sposób prawidłowy. Jak bowiem wynika z art. 31 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin prawo do świadczeń emerytalnych i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala w formie decyzji wojskowy organ emerytalny, zaś od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu Postępowania Cywilnego (ust. 4). W myśl art. 461 § 2 (1) k.p.c. w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, w których wniesiono odwołanie od decyzji wojskowego organu emerytalnego (czyli Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego) właściwy jest sąd, w którego okręgu ma siedzibę ten organ. Decyzja z dnia 23 stycznia 2009 r., której dotyczy wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny wydana została na podstawie art. 32 ust. 1 powołanej ustawy, również od niej przysługuje prawo wniesienia odwołania do sądu powszechnego, co zresztą skarżący uczynił.
W takiej sytuacji należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, że sprawa niniejsza nie podlega właściwości sądu administracyjnego. Tym samym zaistniały przesłanki by uznać, że zachodzi oczywista bezzasadność wniosku w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., a zatem Sąd I instancji oddalając zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 lipca 2009 r. wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie naruszył powołanego przepisu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.