Postanowienie NSA z 2 sierpnia 2016 r., I OZ 805/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 2 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia F. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Ol 200/15 o odrzuceniu zażalenia F. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 lutego 2016 r. o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziów

Sprawa

w sprawie ze skargi F. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie. 4

Skład

Sędzia NSA Wiesław Morys przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 200/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił zażalenie F. K. na postanowienie tego Sądu z dnia 12 lutego 2016 r. o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziów.

W jego uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 lutego 2016 r. skarżący został wezwany m.in. do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez nadesłanie odpisu zażalenia, w terminie 7 dni, pod rygorem jego odrzucenia. Wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 9 marca 2016 r. Mimo upływu zakreślonego terminu, zarządzenie to nie zostało we wskazanym zakresie wykonane. W związku z powyższym, na mocy art. 178 w zw. z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., Sąd I instancji odrzucił zażalenie z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie jego braków formalnych.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, kwestionując je w całości. Podał, iż w jego ocenie jest ono "skandaliczne", "niedopuszczalne i gwałcące fundamentalne prawa obywatelskie". Ponadto wniósł o rozpoznanie zażalenia na posiedzeniu jawnym z jego osobistym udziałem lub z udziałem pełnomocnika i przyznanie prawa pomocy wraz z przydzieleniem pełnomocnika z urzędu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do wniosku skarżącego zawartego w zażaleniu dotyczącego przeprowadzenia rozprawy w tym przedmiocie. Stosownie do art. 197 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zażalenia na posiedzeniu niejawnym. Skierowanie sprawy na posiedzenie jawne i wyznaczenie rozprawy w sytuacji, gdy sprawa co do zasady podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym (art. 90 § 2 P.p.s.a.) jest jedynie uprawnieniem sądu. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że z uwagi na jego charakter i stan sprawy, nie ma potrzeby rozpoznania niniejszego zażalenia na rozprawie. Natomiast rozpoznawanie wniosków o przyznanie prawa pomocy należy do wojewódzkich sądów administracyjnych.

Przechodząc do wniesionego środka odwoławczego wskazać należy, że przepis art. 194 § 3 P.p.s.a. stanowi, iż zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny na mocy art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Wymagania przepisane dla pisma w postępowaniu sądowym wynikają m. in. z art. 47 § 1 tej ustawy, który nakazuje dołączenie do pisma strony jego odpisów i odpisów załączników dla doręczenia ich pozostałym stronom. W sytuacji gdy do pisma nie załączono wymaganej liczby odpisów konieczne jest uruchomienie procedury mającej na celu usunięcie stwierdzonych braków (art. 49 P.p.s.a.). I taka też procedura zasadnie została wszczęta w tej sprawie. Bowiem zarządzeniem z dnia 26 lutego 2016 r. Przewodniczący Wydziału Sądu I instancji wezwał skarżącego m.in. do usunięcia braków formalnych zażalenia i złożenia jego odpisu, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.). Bezspornym jest, że wymaganego odpisu skarżący nie przedłożył. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie Sąd I instancji odrzucił wniesione zażalenie na postanowienie z dnia 12 lutego 2016 r. oddalające wiosek o wyłączenie sędziów, z powodu nieuzupełnienia braków formalnych tego zażalenia. Niewątpliwie niezłożenie wymaganej liczby odpisów zażalenia stoi na przeszkodzie nadaniu temu pismu prawidłowego biegu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający tę sprawę stoi na stanowisku, że nie ma podstaw prawnych do sporządzania przez sąd odpisów pisma za jedną ze stron postępowania w celu usunięcia jego braków. Jest to obowiązek strony, wyraźnie określony w przepisach i wezwaniu kierowanym przez sąd. W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, wyrażono tezę, że "niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd". W jej uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził m.in., że "sporządzenie odpisów pisma przez sąd w celu usunięcia braków za jedną ze stron postępowania nie tylko nie mieści się w zakresie dopuszczalnych czynności procesowych sądu, ale ponadto mogłoby wskazywać na działanie sądu w interesie jednej ze stron, a to z kolei podważałoby zasadę bezstronności sądu. Brak jest uzasadnienia prawnego dla stanowiska nakazującego sądowi uzupełnianie braków formalnych pisma procesowego za stronę w celu umożliwienia nadania mu dalszego biegu lub zapobieżenia sankcji prawnej w postaci odrzucenia pisma". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego tę sprawę powyższe stanowisko ma również odpowiednie zastosowanie do zażalenia. Sformułowane w zażaleniu zarzuty i określenia pod adresem zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji, nie dość że nie zasługujące na aprobatę, to jeszcze z oczywistych względów nie mogły wywrzeć żadnego wpływu na wynik niniejszej sprawy.

Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.

----------------------- 2