Postanowienie NSA z 18 października 2017 r., I OZ 805/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OZ 805/17

Sprawa

w sprawie ze skargi R.N. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia 10 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia: odmówić uzupełnienia postanowienia.

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OZ 805/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie R.N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 134/17 o odrzuceniu skargi R.N. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia 10 listopada 2016 r. nr 2730 w przedmiocie zwolnienia ze służby.

Pismem z dnia 7 czerwca 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi wniósł o uzupełnienie postanowienia z dnia 26 kwietnia 2017 r. w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego.

W uzasadnieniu podniósł, iż w odpowiedzi na zażalenie organ wniósł o jego oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do regulacji zawartej w art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) dalej P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 166 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 199 P.p.s.a. na stronach ciąży obowiązek ponoszenia kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie. Zasada ta odnosi się do postępowania przed sądami administracyjnymi obu instancji. Wyjątki od tej zasady, stanowiące podstawę do orzekania o zwrocie kosztów między stronami zostały ściśle unormowane w przepisach art. 200, art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a., poprzez związanie orzekania o zwrocie kosztów postępowania z treścią orzeczenia kończącego postępowanie. Z kolei art. 209 P.p.s.a. jednoznacznie stanowi, w jakich przypadkach sąd rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania między stronami.

Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń wymienionych w art. 209 P.p.s.a. Brak jest bowiem w tym przepisie podstawy do zamieszczenia orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania w innych rozstrzygnięciach kończących postępowanie w danej instancji. W szczególności dotyczy to orzeczeń wydawanych w postępowaniu zażaleniowym. Zgodnie z art. 197 § 2 P.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, tj. przepisy Rozdziału 1. Działu IV. Brak natomiast odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami (Dział V., Rozdział 1.), które dawałoby podstawę do ich odpowiedniego stosowania w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia.

Zwrot kosztów postępowania zażaleniowego byłby możliwy jedynie w jednym z orzeczeń kończących postępowanie w sprawie w danej instancji, o ile pozwoli na to wynik sprawy determinujący rozstrzygnięcie o kosztach procesu (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2013, s. 736-737).

Przepisy, z których wynika obowiązek ponoszenia określonego ciężaru, nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt: I OPS 4/07; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 stycznia 2004 r., sygn. akt: FZ 504/04; z dnia 14 września 2004 r., sygn. akt: FZ 266/04; z dnia15 lutego 2007 r., sygn. akt: II FZ 12/07, z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt: II OZ 594/10 opublikowane w Internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Stanowisko, wedle którego w postępowaniu zażaleniowym nie orzeka się o kosztach tego postępowania jest utrwalone w orzecznictwie.

Należy ponadto zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07 (publik. ONSAiWSA z 2008 r. nr 3, poz.

42. przyjął, że przepisy art. 203 i 204 P.p.s.a., dotyczące zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zażalenia było postanowienie o odrzuceniu skargi, tj. kończące postępowanie w sprawie. W związku z tym bez względu na wynik postępowania zażaleniowego, zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w powołanej uchwale, Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 kwietnia 2017 r. nie miał podstaw do rozstrzygnięcia o kosztach tego postępowania.

W niniejszej sprawie nie ma zatem podstaw prawnych do zamieszczenia dodatkowego orzeczenia w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 166 i 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.