Postanowienie NSA z 22 października 2010 r., I OZ 809/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 22 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2204/10 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 14 maja 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej

Sprawa

w sprawie ze skargi L. W. na pismo Rzecznika Praw Pacjenta w przedmiocie nieprawidłowości pracy organu postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Jolanta Rajewska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2204/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie L. W. na postanowienie tegoż sądu z dnia 14 maja 2010 r. odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi L. W. na pismo Rzecznika Praw Pacjenta w przedmiocie nieprawidłowości pracy organu.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że w dniu 26 maja 2010 r. L. W. złożył osobiście do Sądu pismo, które zostało potraktowane jako zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 14 maja 2010 r. Wskazano, że skarżący pomimo prawidłowego pouczenia sporządził osobiście zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną. Z tego względu zażalenie jako niedopuszczalne zostało odrzucone.

Od powyższego postanowienia z dnia 1 września 2010 r. zażalenie wniósł L. W., podnosząc w nim okoliczności niezwiązane bezpośrednio z zaskarżonym orzeczeniem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej powoływana jako P.p.s.a.) zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Jednocześnie przepis art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a., w którym został określony katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko- radcowskiego stosuje się odpowiednio. Niedopełnienie warunku określonego w art. 194 § 4 P.p.s.a. jest brakiem nieusuwalnym powodującym odrzucenie zażalenia – por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2004 r., sygn. akt OZ 474/04.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że mimo prawidłowego pouczenia udzielonego przez WSA w Warszawie, a zawartego w piśmie z dnia 7 września 2010 r. L. W. sporządził osobiście zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 1 września 2010 r. Z analizy dokumentów zebranych w sprawie nie wynika, aby skarżący był adwokatem lub radcą prawnym, czy też którymkolwiek z podmiotów wymienionych w art. 175 § 2 P.p.s.a. Zatem prawidłowe było stanowisko Sądu I instancji, który uznał, że zażalenie jako posiadające nieusuwalną wadę było niedopuszczalne.

Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.