Uzasadnienie
W.T. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie kat. B. W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał na swoją trudną sytuacją materialną, a w szczególności na znaczne koszty leczenia, które wynoszą około 460 zł miesięcznie. Natomiast z treści złożonego formularza wynika, że pozostaje on we wspólnym gospodarstwie domowym wraz ze swoją małżonką – A.T., a uzyskiwane przez nich dochody wynoszą 4027 zł brutto miesięcznie. Ponadto, w skład majątku wnioskodawcy wchodzi lokal mieszkalny o pow. 45 m2.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 320/09 w/w wniosek oddalił.
W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że przyznanie prawa pomocy to wyjątek od generalnej zasady ponoszenia przez strony kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie (art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). Z tego też względu instytucja ta ma zastosowanie w przypadkach, w których strona wykaże, iż nawet przy najdalej idących wysiłkach nie jest w stanie ponieść tych wydatków. Natomiast warunkiem przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, o jakie wystąpił skarżący, jest wykazanie, iż strona nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
W związku z powyższym, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro W.T. wraz ze swoją małżonką dysponują stałym źródłem miesięcznych dochodów – emeryturami, w łącznej kwocie ponad 4000 zł brutto, a wydatki na zakup lekarstw wynoszą około 460 zł miesięcznie, zaś koszty bieżącego utrzymania się (opłaty za czynsz, media itp.) kształtują się na przeciętnym poziomie i nie są znaczne, to jego sytuacja materialna nie uzasadnia przyznania mu prawa pomocy.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 245 § 1 i § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 160 P.p.s.a., wniosek oddalił.
Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia W.T. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wskazując na ciężki stan zdrowia swojej żony, wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w żądanym zakresie.
Z kolei, pismem z dnia 25 sierpnia 2010 r. pełnomocnik skarżącego cofnął zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 w związku z art. 193 i 197 § 2 P.p.s.a., skarżący może cofnąć zażalenie, a cofnięcie to wiąże sąd. Wyjątkiem od powyższej zasady jest sytuacja, w której sąd uzna cofnięcie zażalenia za niedopuszczalne, ponieważ zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł w niniejszej sprawie podstaw, aby uznać cofnięcie zażalenia za niedopuszczalne. Czynność ta nie zmierza bowiem do obejścia prawa, a także nie spowoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Skuteczne cofnięcie zażalenia uzasadnia umorzenie postępowania zażaleniowego.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 oraz art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.