Postanowienie NSA z 26 października 2010 r., I OZ 816/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 26 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1048/10 odmawiające wstrzymania wykonania decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Ewa Dzbeńska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 2 września 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1048/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku J. M., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wniosek zawarty w skardze dotyczył wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2010 r., mocą której organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł o zmianie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Piaseczno z dnia [...] marca 2006 r., kierującej J. M. do Domu Pomocy Społecznej w G. na pobyt stały, w ten sposób, że pobyt J. M. w w/w domu pomocy społecznej ustalony został do dnia 31 marca 2010 r.

Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarżący nie przedstawił argumentów, które przemawiałyby za istnieniem okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania wskazanego wyżej aktu. W uzasadnieniu skargi, w której zawarty został wniosek, skarżący przedstawił liczne zarzuty odnoszące się do zaskarżonej decyzji oraz wskazał szereg nieprawidłowości, które jego zdaniem miały miejsce w prowadzonym przez organy postępowaniu. Nie wykazano w niej jednakże okoliczności określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a. Tym samym, Sąd I instancji uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W dniu 15 września 2010 r. J. M. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia. Wnoszący zażalenie zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie w ramach wykładni, iż wymieniony przepis dotyczy także szkody niemajątkowej; a także błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że skarżący nie wykazał, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji istnienie niebezpieczeństwo spowodowania znacznej (rozumianej także jako niemajątkowa) szkody.

W uzasadnieniu wskazano, że skarżący powołał się w skardze na grożącą mu – w razie wykonania zaskarżonej decyzji – bezdomność z powodu braku innego miejsca do zamieszkania, a jednocześnie na zły stan zdrowia i określony stopień niepełnosprawności.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie

Jak wynika z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, czyli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji wyżej wspomnianej normy prawnej wynika, że to na skarżącym spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Trzeba się zgodzić z poglądem wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu, że brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną analizę i ocenę.

W niniejszej sprawie analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (ujętego w skardze) potwierdza stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła w nim przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji faktycznie nie zawiera żadnych argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a podnoszone kwestie odnoszą się do treści zaskarżonej decyzji i do prowadzonego przez organ postępowania.

Przytoczenie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji odmawiające udzielenia ochrony tymczasowej z uwagi na brak uzasadnienia przedmiotowego wniosku, nie stanowi wystarczającej podstawy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia, nawet w przypadku wystąpienia tych przesłanek, w sytuacji, gdy nie można Sądowi I instancji zarzucić naruszenia prawa.

Na marginesie wskazać należy, że podnoszone w zażaleniu okoliczności prawdopodobnych zmian stanu zdrowia skarżącego związanych z pogorszeniem warunków mieszkalnych są ogólnikowe i nie dają podstaw do uwzględnienia wniosku.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.