Postanowienie NSA z 26 października 2010 r., I OZ 817/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 26 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. K. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1891/09 o pozostawieniu bez rozpoznania pisma z dnia 30 lipca 2010 r.

Sprawa

w sprawie ze skargi W. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) sierpnia 2009 r. nr (...) w przedmiocie zwrotu podania postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch

Uzasadnienie

Zaskarżonym zarządzeniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania pismo W. K. z dnia 30 lipca 2010 r. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że pismo to wniesione zostało w formie fotokopii, w związku z czym zarządzeniem z dnia 2 sierpnia 2010 r. pełnomocnik skarżącego wezwany został, na podstawie art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", do uzupełnienia braków tego pisma poprzez nadesłanie jego oryginału lub też poprzez podpisanie go przez skarżącego. Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 11 sierpnia 2010 r.

Pismem z dnia 12 sierpnia 2009 r. pełnomocnik skarżącego poinformował Sąd, że niemożliwym jest, aby skarżący uzupełnił w zakreślonym siedmiodniowym terminie braki pisma z dnia 30 lipca 2010 r., bowiem nie utrzymuje on bezpośrednich kontaktów z pełnomocnikiem, a jedyną możliwością skontaktowania się z W. K. jest korespondencja za pośrednictwem poczty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżący nie uzupełnił w zakreślonym terminie braków formalnych pisma z dnia 30 lipca 2010 r., co powodowało konieczność pozostawienia pisma bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 P.p.s.a.

Zażalenie na to postanowienie wniósł W. K. podnosząc, że "wszyscy uznają kserokopię pisma za dobrą, nie musi być oryginał"

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. stawia wymóg, aby każde pismo strony zawierało jej podpis, bądź też podpis jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Pismo W. K. z dnia 30 lipca 2010 r. było kserokopią pozbawioną jego własnoręcznego podpisu, wobec czego Sąd pierwszej instancji wezwał do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni, który wynika z art. 49 § 1 P.p.s.a. Wezwanie to doręczone było ustanowionemu dla strony pełnomocnikowi w dniu 11 sierpnia 2010 r., zatem termin do uzupełnienia braków formalnych upływał z dniem 18 sierpnia 2010 r. W terminie tym braki nie zostały uzupełnione, zatem zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny pozostawił pismo W. K. bez rozpoznania, stosownie do art. 49 § 2 P.p.s.a.

Sygnalizowany w piśmie pełnomocnika z dnia 12 sierpnia 2010 r. utrudniony kontakt z W. K. nie stanowił podstawy do odstąpienia przez Sąd od pozostawienia pisma bez rozpoznania, skoro mimo przekazania wezwania W. K. nie wykonał on polecenia Sądu aż do dnia wydania zarządzenia, to jest do 1 września 2010 r.

Zarzut zażalenia, jakoby Sąd dokonał oceny pisma strony w sposób wadliwy, nie został w żaden sposób uzasadniony, stąd nie jest możliwe odniesienie się do niego.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.