Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 101/17 (dalej postanowienie z 16 lipca 2018 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił ponowne zażalenie R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 101/17, odrzucające zażalenie R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 101/17, odrzucające skargę kasacyjną R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 101/17, oddalającego skargę R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie dodatku energetycznego.
W uzasadnieniu postanowienia z 16 lipca 2018 r. Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 21 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 101/17 (dalej postanowienie z 21 maja 2018 r.) WSA w Szczecinie odrzucił sporządzone osobiście przez R. S. (dalej skarżący) zażalenie na postanowienie tego Sądu z 19 kwietnia 2018 r. odrzucające także sporządzoną osobiście przez R. S. skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 15 lutego 2018 r. oddalającego skargę R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie dodatku energetycznego.
Pismem z 4 czerwca 2018 r. R. S. wniósł zażalenie na postanowienie z 21 maja 2018 r., domagając się jego uchylenia.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 czerwca 2018 r. I OZ 598/18 (dalej postanowienie I OZ 598/18) oddalił zażalenie R. S. na postanowienie z 21 maja 2018 r.
R. S. pismem z 6 lipca 2018 r. ponownie wniósł zażalenie na postanowienie z 21 maja 2018 r., wnosząc o jego uchylenie w całości.
Sąd I instancji w uzasadnieniu postanowienia z 16 lipca 2018 r. podniósł, że zażalenie skarżącego [z 6 lipca 2018 r.], będące przedmiotem rozpoznania, jest w istocie ponownym zażaleniem na postanowienie z 21 maja 2018 r. Wcześniejsze zażalenie strony (z 4 czerwca 2018 r.) na postanowienie z 21 maja 2018 r., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem I OZ 598/18. Oznacza to, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 21 maja 2018 r. stało się prawomocne, zatem nie jest możliwa ponowna kontrola instancyjna tego samego postanowienia.
W powołanych okolicznościach należy stwierdzić, że R. S. skorzystał już z możliwości kontroli postanowienia z 21 maja 2018 r. W tej sytuacji ponowne zażalenie skarżącego z 6 lipca 2018 r. należało uznać za niedopuszczalne, co skutkuje jego odrzuceniem (art. 197 § 2 w zw. z art. 178 ppsa; k.214-215, 222, 230-232, 238, 242-244 akt II SA/Sz 101/17).
Od postanowienia z 16 lipca 2018 r. zażalenie wywiódł R. S., wnosząc o uchylenie w całości postanowienia z 16 lipca 2018 r. i przyjęcie zażalenia z 6 lipca 2018 r., i uchylenie w całości postanowienia z 21 maja 2018 r. i przyjęcie zażalenia z 4 maja 2018 r., i przyjęcie i skierowanie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego (k. 252 akt II SA/Sz 101/17).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postanowieniem z 19 kwietnia 2018 r. II SA/Sz 101/17 WSA w Szczecinie odrzucił skargę kasacyjną skarżącego. Na postanowienie z 19 kwietnia 2018 r. skarżący wniósł zażalenie z 4 maja 2018 r., które postanowieniem z 21 maja 2018 r. II SA/Sz 101/17 prawomocnie odrzucił WSA w Szczecinie (po oddaleniu wywiedzionego na nie zażalenia postanowieniem z 22 czerwca 2018 r. I OZ 598/18 Naczelnego Sądu Administracyjnego).
Niedopuszczalne jest wywodzenie kolejnych środków zaskarżenia skierowanych przeciw prawomocnemu orzeczeniu. W niniejszej sprawie zachodzi powaga rzeczy osądzonej (res iudicata). Skutkuje ona odrzuceniem każdego środka prawnego wniesionego w celu podważenia prawomocnego rozstrzygnięcia, którym - w niniejszej sprawie - jest postanowienie WSA w Szczecinie z 19 kwietnia 2018 r. II SA/Sz 101/17.
Próbą jego podważenia było wywiedzenie kolejnego zażalenia na postanowienie z 19 kwietnia 2018 r., które słusznie zostało odrzucone postanowieniem z 16 lipca 2018 r. II SA/Sz 101/17. Taką samą próbą, choć podjętą przed Sądem II instancji, jest zaskarżenie postanowienia z 16 lipca 2018 r., ponieważ zmierza ono - w swojej istocie - do podważenia prawomocnego postanowienia z 19 kwietnia 2018 r.
W sprawie nie zachodzą przesłanki wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny nie nabrał uzasadnionych wątpliwości co do zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie przymusu adwokackiego (art. 193 Konstytucji RP; k. 252-252 v akt II SA/Sz 101/17).
W niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 194 § 1 pkt 8 ppsa, ani żaden szczególny przepis, uprawniający do wniesienia zażalenia (art. 194 § 1 ppsa). Wykładnia systemowa wskazuje, że zaskarżone postanowienie nie mieści się w żadnym instancyjnym toku, nie może zatem być rozpatrzone przez wyższą instancję. Przyjęcie przeciwnej optyki prowadziłoby do wniosku, że możliwe jest kontynuowanie niedopuszczalnego postępowania, jakim niewątpliwie jest weryfikowanie w drodze zażalenia - postanowienia odrzucającego kolejne zażalenie na prawomocne orzeczenie.
Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na powyższe, na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, odrzucił zażalenie.