Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę B.S. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] we [...] z dnia [...] marca 2018 r., nr R[...] w przedmiocie przyznania stypendium doktoranckiego. Sąd wskazał, że decyzja ostateczna będąca rozstrzygnięciem w sprawie została doręczona skarżącemu w dniu 12 marca 2018 r. i od tego dnia zaczął swój bieg termin do wniesienia skargi na przedmiotową decyzję. Termin ten upływał z końcem dnia 11 kwietnia 2018 r. Tymczasem nadana przez skarżącego w dniu 13 kwietnia 2018 r. skarga złożona została 2 dni później i tym samym nie może wywołać skutków prawnych. Dlatego Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, podnosząc, iż skargę wniósł w terminie. W uzasadnieniu wskazał, że organ dokonał błędnego przyporządkowania odbioru decyzji nr [...] oraz nr [...] przez co Sąd I instancji wydał błędne postanowienie o odrzuceniu skargi sugerując się na chybionych dowodach przedstawionych przez organ tj. organ stwierdził, że decyzja nr [...] została odebrana w dniu 12 marca 2018 r., co jest nieprawdą, gdyż strona odebrała tę decyzję dnia 14 marca 2018 r. Skarżący załączył dowody na poparcie swoich twierdzeń.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Wskazać należy, że Sąd I instancji odrzucając skargę przyjął, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 12 marca 2018 r., wobec czego termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 11 września 2016 r., a skarżący nadał skargę w dniu 13 kwietnia 2018 r., a zatem po terminie o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a.
W przedmiotowej sprawie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że skarżący nie dochował terminu do wniesienia skargi. Przede wszystkim należy wskazać na argumentację skarżącego zawartą w zażaleniu i dowody do niego załączone. Wynika z nich, że skarżący złożył również skargę na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] we [...] z dnia [...] lutego 2018 r. o nr [...] w sprawie odmowy przyznania stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2016/2017. Zdaniem skarżącego, to właśnie powyższą decyzję odebrał dnia 12 marca 2018 r., podczas gdy zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję odebrał w dniu 14 marca 2018 r., a oznacza to, że jego skarga nadana dnia 13 kwietnia 2018 r. została wniesiona w terminie.
Należy również zauważyć, na co słusznie zwraca skarżący, iż ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji znajdującego się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy, na podstawie którego Sąd I instancji ustalił, że skarżący odebrał tę decyzję dnia 12 marca 2018 r. oraz trackingu tej przesyłki wynika, że została ona nadana przez organ 23 lutego 2018 r., a więc niemożliwe byłoby nadanie w niej decyzji z dnia 2 marca 2018 r.
Biorąc zatem pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy uznać należy, że skoro ze zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz z załączonych do zażalenia wydruków ze strony śledzenia przesyłek Poczty Polskiej, wynika wiele nieścisłości, to winny one zostać wyjaśnione. Odrzucenie zatem przez Sąd I instancji skargi w niniejszej sprawie, bez wyjaśnienia tych wątpliwości, uznać należy za przedwczesne.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 185 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.