Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 379/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2014 r., Nr [...], w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] sierpnia 2013 r., Nr [...], orzekając, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Jednocześnie przyznał radcy prawnemu D. S. od Skarbu Państwa (Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych podwyższone o kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą podatek od towarów i usług – łącznie 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Jako podstawę prawną postanowienia w zakresie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej Sąd podał art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwaną P.p.s.a.) oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Sąd wskazał przy tym, iż brak podstawy prawnej, jak i nakład pracy, nie uzasadniają przyznania pełnomocnikowi kosztów zastępstwa procesowego dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu we wnioskowanej przez niego wysokości 1.200 zł.
Pełnomocnik skarżącej - radca prawny D. S., zaskarżając zawarte w punkcie 3 sentencji powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu rozstrzygnięcie o kosztach wskazała, że z uwagi na fakt, iż przedmiotem skargi była należność pieniężna, wynagrodzenie pełnomocnika powinno być przyznane odpowiednio do wartości przedmiotu zaskarżenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Radca prawny ustanowiony z urzędu ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej na podstawie art. 250 P.p.s.a. Wynagrodzenie takiego pełnomocnika ustalane jest w oparciu o rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490). Przepis § 14 ust. 2 pkt 1 i 2 określa stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej i drugiej instancji, wprowadzając dwa kryteria ustalenia ich wysokości, a mianowicie kryterium wartości przedmiotu sporu i kryterium przedmiotowe. Kryterium wartości przedmiotu sporu odsyła do uregulowań zawartych w § 6 wskazanego rozporządzenia.
Wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, Sąd I instancji w punkcie 3 wyroku z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 379/14, ustalił wysokość kosztów w oparciu o właściwą podstawę prawną. Prawidłowo uznał bowiem, że sprawa w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej jest,,inną sprawą" w rozumieniu § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. Zgodnie z powyższym przepisem stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w innej sprawie 240 zł.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zachodził przypadek, w którym stawki minimalne wynagrodzenia radcy prawnego należałoby liczyć od wartości przedmiotu sprawy. Sprawa bowiem ze skargi na decyzję administracyjną o ustaleniu odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej jest inną, wskazaną w § 14 ust. ust. 2 pkt 1 lit. c w/w rozporządzenia sprawą, nawet wówczas, gdy strona skarżąca kwestionuje wysokość ustalonej odpłatności (postanowienie NSA z dnia 22 lipca 2011 r., sygn. akt I OZ 538/11 [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Ponieważ podniesione w zażaleniu zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.