Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 316/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie świadczeń rodzinnych.
Sąd pierwszej instancji, powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej "P.p.s.a."), stwierdził, że co do zasady przedmiotem postanowienia o wstrzymanie wykonania jest akt zaskarżony do sądu administracyjnego, jednak przepis ten rozszerza możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów na akty wydawane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych "w granicach tej samej sprawy". W ocenie Sądu pierwszej instancji wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji, tj. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], należy do zakresu pojęcia tej samej sprawy co zaskarżona decyzja.
Sąd podkreślił, że wstrzymaniu podlegają tylko takie akty i czynności organów, które posiadają przymiot wykonalności, przez co należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie.
W przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło pkt 2 decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. o zobowiązaniu J. W. do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych i umorzyło postępowanie w tym zakresie. Powyższe oznacza, że wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji dotyczy jedynie kwestii uznania kwoty wypłaconego zasiłku pielęgnacyjnego za nienależnie pobrane świadczenie. Organ mocą tej decyzji nie nałożył na skarżącą obowiązku zwrotu świadczenia, zatem ewentualne wstrzymanie jej wykonania nie wywołałoby jakiegokolwiek skutku.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, decyzja uznająca kwotę pobranego zasiłku pielęgnacyjnego za nienależnie pobrane świadczenie, jako nienadająca się do wykonania, nie mieści się w zakresie przedmiotowym normy z art. 61 § 3 P.p.s.a.
Skarżąca J. W. wniosła na powyższe postanowienie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się jego uchylenia w całości i wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji dokonanie błędnej interpretacji decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., w której – w ocenie skarżącej – organ umorzył postępowanie jedynie w zakresie odsetek.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Za bezzasadny należy uznać zarzut skarżącej, że Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej interpretacji treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2014 r., bowiem Sąd ten prawidłowo wskazał, że powyższą decyzją organ drugiej instancji uchylił pkt 2 decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. (o której wstrzymanie wykonania wnioskowała skarżąca) o zobowiązaniu skarżącej do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych wraz z ustawowymi odsetkami oraz umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w zakresie zobowiązania do zwrotu tych świadczeń. Organ ten uchylił również pkt 1 decyzji organu pierwszej instancji od słów "które wraz z ustawowymi odsetkami podlegają zwrotowi do tut. Ośrodka". Zatem zarzut skarżącej, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. umorzyło postępowanie jedynie w zakresie odsetek jest błędne.
Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Dokonując wykładni zwrotu normatywnego "w granicach tej samej sprawy", należy wskazać, że wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów administracyjnych, które zostały wydane w granicach danej sprawy rozumianej w kontekście art. 134 § 1 P.p.s.a. jako sprawa w znaczeniu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową (por. postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. skt II FZ 441/12). Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji, tj. Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., której wstrzymania wykonania domagała się skarżąca, należy do zakresu pojęcia "tej samej sprawy" co zaskarżona decyzja.
Należy również zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że wstrzymaniu podlegają tylko takie akty i czynności organów, które nadają się do wykonania, a więc akty zobowiązujące, ustalające dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, akty, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz akty, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. W niniejszej sprawie decyzja Prezydenta Miasta [...], która w swej treści – po uchyleniu jej pkt. 2 i częściowo pkt. 1 decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. – dotyczyła jedynie uznania kwoty pobranego zasiłku pielęgnacyjnego za nienależnie pobrane świadczenie, nie należy do kategorii aktów lub czynności nadających się do wykonania.
Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.