Postanowienie NSA z 28 września 2018 r., I OZ 829/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 28 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2018 r., sygn. akt IV SO/Wa 55/16 o odmowie przyznania prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt IV SO/Wa 55/16 w sprawie wniosku Z. B. o wymierzenie grzywny Rzecznikowi Praw Obywatelskich za nieprzekazanie skargi z dnia 27 października 2016 r. na bezczynność Rzecznika Praw Obywatelskich wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 10 maja 2018 r., sygn. akt IV SO/Wa 55/16 odmówił Z. B. przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 października 2017 r., sygn. akt IV SO/Wa 55/16.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie zachodzi oczywista bezzasadność, bowiem skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Z tych też względów skarga jest niedopuszczalna i na mocy art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej jako "P.p.s.a.") Sąd odmówił przyznania prawa pomocy.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Z. B. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Stosownie do art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

Wskazać należy, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Oznacza to, że w przypadku, gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez sąd, że w sprawie mamy do czynienia z "oczywistą bezzasadnością" skargi powoduje odmowę przyznania prawa pomocy, gdyż ocena w tym przedmiocie dokonywana jest w oderwaniu od sytuacji materialnej strony.

Zgodnie z kolei z art. 285l w związku z art. 175 § 1 P.p.s.a. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia sądu administracyjnego powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. W myśl natomiast art. 285f § 3 P.p.s.a. skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym.

Biorąc zatem pod uwagę, że skoro w okolicznościach rozpoznawanej sprawy przedmiotowa skarga została sporządzona przez skarżącego osobiście, to uznać należy, że pozostawała ona oczywiście bezzasadna. Trafnie więc Sąd odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 P.p.s.a., tj. ze względu na oczywistą bezzasadność skargi.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia.