Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 387/17 (dalej postanowienie z 5 czerwca 2018 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 387/17 oddalającego skargę K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu postanowienia z 5 czerwca 2018 r. Sąd I instancji wskazał, że wyrokiem z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 387/17 (dalej wyrok II SA/Wa 387/17), wydanym po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. J. (dalej skarżący) na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego.
Odpis sentencji wyroku II SA/Wa 387/17 doręczono skarżącemu dnia 23 stycznia 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach sprawy [; k. 46 akt II SA/Wa 387/17]).
K. J. pismem z 29 stycznia 2018 r., nadanym w urzędzie pocztowym dnia 30 stycznia 2018 r., wniósł o "uzupełnienie rozstrzygnięcia sądowego, do zakresu stanu faktycznego i wymagalnego z art. 151 powołanej ustawy, poprzez zawarcie w rozstrzygnięciu oddalenia skargi w zakresie wyznaczonym przez skarżony organ, oraz uzupełnienia orzeczenia o zakres sprawy zaskarżonej i zainicjowanej wnioskiem, oraz w zakresie działań i czynności naruszających praworządność organów Policji, a w tym art. 32 ustawy zasadniczej, gdzie równocześnie zważyć należy na okoliczność, czy orzeczenia nie należy zakreślić jako precedensu orzeczniczego i w zakresie pozostawienia sprawy strony w postępowaniu sądowym bez rozpoznania, bowiem wolą organów i sądu jest, by skarżący naruszenie prawa nie mógł uzyskać orzeczenia sadowego, wydanego przez sąd sprawiedliwy, a przez sąd związany wytycznymi i wnioskami organu co i jak sąd ma zrobić, by pomóc organowi w dalszym naruszaniu porządku prawnego" [k. 49, 50 akt II SA/Wa 387/17].
WSA podniósł, że strona może domagać się uzupełnienia wyroku, między innymi wtedy, gdy sąd nie orzekł o całości skargi, tak jak twierdzi w tym wypadku skarżący. Rozstrzygając tę kwestię sąd nie jest związany granicami skargi. Wyrok może zostać zatem uzupełniony, gdy sąd nie wydał rozstrzygnięcia w stosunku do wszystkich aktów lub czynności objętych zakresem skargi.
Decydujący w tym względzie ma zakres zawisłości prawnej, o którym przede wszystkim decydują wnioski skargi określające przedmiot zaskarżenia, stanowiący podstawowy element kształtujący zakres kontroli kwestionowanych skargą do sądu administracyjnego aktów administracyjnych (decyzji, postanowień, innych czynności z zakresu administracji publicznej zaskarżalnych do sądu administracyjnego).
W rozpoznawanej sprawie skarżący określił w skardze przedmiot zaskarżenia, wskazując, że zaskarża postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] stycznia 2017 r. nr [...], wnosząc o jego wyeliminowanie z obrotu prawnego w całości. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 7, 9, 77 i art. 80 kpa. Zdaniem skarżącego, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne i piśmiennictwo, wskazał, że w postępowaniu dotyczącym wydawania zaświadczeń stosuje się przepisy kpa co do stwierdzenia nieważności decyzji. W jego ocenie niedopuszczalnym zatem było wydanie orzeczenia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności, tj. w trybie art. 156 § 1 kpa. Skarżący twierdził, że organ nie zgromadził w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.
Sąd orzeka w granicach danej sprawy, którą w tym wypadku była kwestia skontrolowania zgodności z prawem postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] października 2016 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej, i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, jak to stanowi art. 134 § 1 ppsa.
W tej sytuacji żądanie skarżącego o uzupełnienie powyższego wyroku "o zakres sprawy zaskarżonej i zainicjowanej wnioskiem, oraz w zakresie działań i czynności naruszających praworządność organów Policji, a w tym art. 32 ustawy zasadniczej" jest niedopuszczalne, gdyż wniosek o uzupełnienie wyroku nie jest i nie może być "dodatkowym środkiem zaskarżenia" uruchamiającym jeszcze jedno, poza przewidzianymi przez ppsa, postępowanie kontrolne.
W ocenie Sądu I instancji, w wyroku II SA/Wa 387/17 orzeczono, wbrew twierdzeniom skarżącego, o całości skargi. Wniosek o uzupełnienie wyroku był nieuzasadniony i należało odmówić jego uwzględnienia (art. 157 § 1 ppsa; k. 40, akt II SA/Wa 387/17).
Na powyższe postanowienie zażalenie wywiódł K. J., zaskarżając je w całości. Skarżący podniósł, że Sąd I instancji nie uwzględnił treści art. 151 [ppsa] w zakresie stwierdzenia czy oddala skargę w części czy w całości.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji (k. 64-66 akt II SA/Wa 387/17).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej ppsa) w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Powyższy przepis wiąże Sąd I instancji, by ten, w sytuacji gdy nie uwzględnił skargi (w całości albo w części), orzekł czy oddalił ją w całości czy w części. Z powyższego nie wynika jednak, by na sądzie spoczywał obowiązek każdoczesnego wskazania - w przypadku nieuwzględnienia skargi w całości - że skargę oddalił w całości. Sąd jest obowiązany do rozpatrzenia sprawy w całości i do ustosunkowania się do wszystkich zawartych w skardze roszczeń. Jeśli nie budzi wątpliwości, że oddalając skargę Sąd ustosunkował się do wszystkich roszczeń (M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2017, s. 680, nb 3) - oddalając je, nie ma potrzeby, by w sentencji orzeczenia zaznaczył, że oddala skargę w całości.
W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie ma wątpliwości, że WSA w Warszawie oddalił w całości skargę wniesioną pismem z 1 lutego 2017 r. (k. 2-7 akt II SA/Wa 387/17). Jedynie gdyby Sąd I instancji uchylił zaskarżone postanowienie w części, uwzględniając w ten sposób skargę w części, obowiązany byłby do oddalenia skargi w pozostałej części. W kontrolowanej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. W konsekwencji zarzuty skierowane przeciwko zaskarżonemu postanowieniu, tj. naruszeniu przez Sąd I instancji art. 151 ppsa, okazały się nieusprawiedliwione.
Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, oddalił zażalenie.