Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił K. J. uzupełnienia wyroku tego Sądu z dnia 19 kwietnia 2018 r. W uzasadnieniu wskazał, że powyższym wyrokiem, wydanym po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2018 r. Skarżący wniósł o uzupełnienie ww. wyroku "... o zakres pominiętych zarzutów i wniosków...". W ocenie Sądu I instancji żądanie skarżącego nie znajduje podstaw do uwzględnienia, gdyż wniosek o uzupełnienie nie jest i nie może być dodatkowym środkiem zaskarżenia. W sprawie orzeczono o całości skargi, zatem przedmiotowy wniosek Sąd I instancji uznał za nieuzasadniony.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K. J., wskazując, że Sąd I instancji skargę oddalił, ale nie wskazał, czy w całości czy w części. Nadto nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: "P.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Uzupełnienie wyroku, o jakim mowa w tym przepisie dotyczy więc sytuacji, w której jest ono niekompletne. Natomiast w sprawie niniejszej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zapadłym w sprawie w wyroku orzekł o całości skargi uznając, że jako niezasadna podlega ona oddaleniu (w całości). Wydany wyrok jest kompletny i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, a Sąd rozstrzygnął o całości skargi, w związku z czym nie było podstaw do żądania uzupełnienia tego orzeczenia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.