Postanowienie NSA z 8 lutego 2011 r., I OZ 84/11

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 8 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2010 r., sygn. akt II SO/Wa 86/10 w przedmiocie wymierzenia grzywny

Sprawa

w sprawie z wniosku J.S. o wymierzenie grzywny Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w W. za nieprzekazanie w terminie skargi, odpowiedzi na skargę i akt w sprawie ze skargi J.S. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2010 r., sygn. akt II SO/Wa 86/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w W. grzywnę w wysokości 2 000 zł za nieprzekazanie skargi na bezczynność organu, odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych (punkt 1 sentencji) i zasądził na rzecz J.S. od organu kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (punkt 2 sentencji).

W uzasadnieniu Sąd przytoczył przepis art. 54 § 1 i 2 oraz 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. i podniósł, że grzywna o której mowa w przepisie art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter dyscyplinująco-restrykcyjny, a przesłanką do jej wymierzenia jest niewypełnienie obowiązku przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę we wskazanym terminie. W związku z tym, że przedmiotem skargi była bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, skarga wraz z aktami winna być przekazana w terminie 15 dni (art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, Dz. U. Nr 112, poz. 1198). Tymczasem organ przekazał skargę wraz z dokumentami z ponad pięciomiesięcznym opóźnieniem, zatem - w ocenie Sądu - zaszła podstawa do wymierzenia organowi grzywny. Sąd wskazał także, że przekroczenie terminu ma o tyle istotne znaczenie, że skarga dotyczyła dostępu do informacji publicznej, której udostępnienie winno nastąpić bez zbędnej zwłoki. Świadczy o tym krótki piętnastodniowy termin do wypełnienia obowiązku przekazania skargi.

Ponadto Sąd wskazał, że wskazana przez organ przyczyna opóźnienia, tj. znaczna liczba spraw nie uzasadnia oddalenia wniosku o wymierzenie grzywny, ale może mieć wpływ na jej wysokość. Powyższe, w ocenie Sądu uzasadniania wymierzenie organowi grzywny w wysokości 2 000 zł.

Od powyższego postanowienia zażalenie wywiódł Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. i wniósł o jego uchylenie bądź ewentualnie zmianę poprzez zmniejszenie grzywny do wysokości 1 000 zł.

Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że opóźnienie przekazania skargi wraz z aktami i odpowiedzią spowodowane było dużą ilością wniosków i skarg składanych przez J.S. i W.S., w związku z czym łatwo o przeoczenie pisma lub skargi, co może skutkować, tak jak w tym przypadku, nieprzekazaniem skargi w ustawowym terminie do Sądu.

Ponadto wskazano, że wymierzona grzywna ma na celu dyscyplinowanie organu, nie jest zaś formą kary za uchybienie terminowi wskazanemu w treści art. 54 § 2 p.p.s.a., zatem ostatecznie kwota 1 000 zł wymierzona tytułem grzywny jest kwotą wystarczającą.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zasadą jest, że zgodnie z treścią art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a., organ winien przekazać skargę wniesioną do sądu administracyjnego za jego pośrednictwem w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Jednakże przepis art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) skraca powyższy trzydziestodniowy termin do dni 15 od dnia otrzymania skargi, w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W razie niezastosowania się do obowiązków o których mowa powyżej sąd może, na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a., na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Rację ma Sąd I instancji, że grzywna wymierzona na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany, dyscyplinująco-restrykcyjny. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko zajęte w tym zakresie przez Sąd I instancji, zatem zbędne jest przytaczanie po raz wtóry tych samych argumentów. W świetle powyższego stanowisko organu, że przekazanie skargi nawet po terminie, ale przed złożeniem wniosku o wymierzenie grzywny, może skutkować uchyleniem postanowienia, nie zasługuje na uwzględnienie.

Wymierzenie organowi grzywny uzależnione jest od spełnienia dwóch warunków: stwierdzenia uchybienia przez organ piętnastodniowemu terminowi (w przypadku, gdy sprawa dotyczy udostępnienia informacji publicznej) do przekazania sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę oraz złożenie stosownego wniosku przez stronę. Przesłanki te w niniejszej sprawie zostały spełnione. Jak wynika z ustaleń poczynionych przez Sąd I instancji, czego żalący się nie kwestionuje, organ przekazał sądowi skargę J.S. z uchybieniem piętnastodniowemu terminowi wskazanemu w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z ponad pięciomiesięcznym opóźnieniem. Złożony został również stosowny wniosek o ukaranie organu grzywną.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie wymierzył grzywnę Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w W. Wskazane przez organ przyczyny uchybienia terminu w postaci wielości pism wnoszonych przez skarżącego nie usprawiedliwia opóźnienia w wywiązaniu się organu z obowiązku nałożonego ustawą, jednakże – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - może mieć to wpływ na wymiar grzywny. Wysokość grzywny w tej sprawie była miarkowana przez Sąd I instancji i ustalenie jej na poziomie 2 000 zł, a więc w dolnej granicy zakreślonej przez przepis art. 154 § 6 p.p.s.a., nie jest wysokością wygórowaną, za tak długi okres zwłoki w przekazaniu, zwłaszcza że, co słusznie podkreślił Sąd I instancji, sprawy dotyczące informacji udzielanej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej winny być rozpoznawane bez zbędnej zwłoki, o czym świadczy krótki, bo piętnastodniowy termin do przekazania skargi w tym przedmiocie wraz z aktami i odpowiedzią.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.