Postanowienie NSA z 16 listopada 2007 r., I OZ 840/07

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 16 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 września 2007 r., sygn. akt II SAB/Lu 52/07 o odmowie przyznania prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi M. W. na bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie wniosku z dnia [...] lipca 2007 r. o przyznanie świadczenia na żywność postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie

Skład

Sędzia NSA Joanna Banasiewicz

Uzasadnienie

Pismem z dnia 3 sierpnia 2007 r. M. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie wniosku z dnia [...] lipca 2007 r. o przyznanie świadczenia na żywność. W dniu 13 września 2007 r. skarżący złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 26 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę. Postanowieniem z tego samego dnia Sąd odmówił także M. W. przyznania prawa pomocy. Jak podniósł Sąd w uzasadnieniu tego ostatniego postanowienia, w myśl przepisu art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie wniosku z dnia [...] lipca 2007 r. o przyznanie świadczenia na żywność. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy o sygn. akt II SAB/Lu 51/07, M. W. wniósł już - w dniu 27 lipca 2007 r. - skargę na bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie wniosku z dnia 3 lipca 2007 r. o przyznanie świadczenia na żywność. W sprawie tej postanowieniem z dnia 12 września 2007 r. został, w ramach prawa pomocy, ustanowiony dla skarżącego adwokat. Sprawa ta jest zatem w toku, co oznacza, iż skarga złożona w niniejszej sprawie winna być odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.. Zgodnie bowiem z tym przepisem skarga podlega odrzuceniu przez sąd, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku. Z powyższych względów Sąd odmówił przyznania prawa pomocy.

Na powyższe postanowienie odmawiające przyznania prawa pomocy M. W. wniósł zażalenie domagając się jego zmiany albo uchylenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W sprawie niniejszej podstawowe znaczenie dla jej rozstrzygnięcia ma fakt, iż postanowieniem z dnia 26 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., odrzucił skargę M. W., gdyż sprawa objęta skargą jest już w toku. Powoływanie się na powyższą okoliczność w postanowieniu z dnia 26 września 2007 r. o odmowie przyznania prawa pomocy oznacza zatem faktyczne badanie przez Sąd I instancji zasadności orzeczenia o odrzuceniu skargi. Takie zaś działanie Sądu I instancji jest niedopuszczalne ze względu na przysługujące stronie prawo wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę i wyłączną kompetencję Naczelnego Sądu Administracyjnego do oceny jej zasadności. Na bezzasadność skargi Sąd może powoływać się rozstrzygając wniosek o przyznanie prawa pomocy w toku postępowania przed Sądem I instancji. Natomiast po wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi z powodu jej niedopuszczalności Sąd I instancji nie może na podstawie art. 247 p.p.s.a. odmówić prawa pomocy z powołaniem się na oczywistą bezzasadność skargi rozumianą jako jej niedopuszczalność (vide: postan. NSA z 8 marca 2006 r., II OZ 201/06, ONSAiWSA z 2006 r., nr 4, poz. 102). W takiej sytuacji Sąd zobowiązany jest merytorycznie rozpoznać wniosek M. W. o przyznanie prawa pomocy.

Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił jak w sentencji.