Postanowienie NSA z 14 listopada 2008 r., I OZ 840/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 14 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. K. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1111/07 pozostawiające wniosek o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie bez rozpoznania

Sprawa

w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska – Macioch

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządzeniem z dnia 9 września 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 1111/07 pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego W. K. o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W uzasadnieniu zarządzenia Sąd wskazał, że pismem z dnia 14 lipca 2008 r. W. K. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wyłączenie sędziów przez wskazanie sędziów, których przedmiotowy wniosek dotyczy, podanie przyczyn uzasadniających ich wyłączenie oraz podanie okoliczności lub dowodów uprawdopodabniających istnienie przyczyn wyłączenia w odniesieniu do każdego sędziego, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na wezwanie W. K. przesłał pismo, w którym jednak nie uzupełnił żadnego z braków formalnych wniosku.

Skoro skarżący nie uzupełnił w zakreślonym przez Sąd terminie braków formalnych wniosku, Sąd I instancji na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej: "P.p.s.a" zarządził pozostawienie przedmiotowego wniosku bez rozpoznania.

Na powyższe zarządzenie W. K. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie, wnosząc o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 19 P.p.s.a. sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Stosownie do treści art. 20 P.p.s.a. wniosek o wyłączenie sędziów powinien odpowiadać wymogom formalnym z art. 46 P.p.s.a., a dodatkowo zawierać wskazanie sędziego, podanie przyczyny uzasadniającej wyłączenie i powołanie okoliczności lub dowodów uprawdopodabniających istnienie tej przyczyny.

W myśl zaś art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Nie ulega wątpliwości, że treść wniosku skarżącego w którym domagał się wyłączenia sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie była jednoznaczna, dlatego też zasadnie Sąd pierwszej instancji wezwał skarżącego w dniu 14 lipca 2008 r. do uzupełnienia w terminie siedmiu dni braków formalnych wniosku przez wskazanie sędziów, których przedmiotowy wniosek dotyczy, podanie przyczyn uzasadniających wyłączenie, powołanie okoliczności lub dowodów uprawdopodobniających istnienie przyczyn wyłączenia w odniesieniu do każdego sędziego.

Skoro więc skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku o wyłączenie sędziów w wyznaczonym terminie, przy czym był prawidłowo pouczony o skutkach niedopełnienia tej czynności, to zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o pozostawieniu tego wniosku bez rozpoznania należy uznać za odpowiadające prawu.

Na marginesie zaznaczenia wymaga, że przedmiotem oceny była wyłącznie prawidłowość wydania zarządzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie o pozostawieniu wniosku o wyłączenie sędziów bez rozpoznania, zatem inne kwestie podnoszone przez skarżącego w zażaleniu nie mogły być rozpoznawane na tym etapie postępowania.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.