Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II SO/Gd 3/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek L. B. o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Miasta Krynica Morska z powodu nieprzekazania skargi dotyczącej bezczynności organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że L. B. złożyła wniosek o wymierzenie Burmistrzowi Miasta Krynica Morska grzywny w wysokości 5.000 zł, w związku niezastosowaniem się do obowiązku o którym mowa w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając wniosek o wymierzenie grzywny stwierdził, że trafnie skarżąca wskazała, że skoro skargę Burmistrzowi Miasta Krynica Morska przekazała w dniu 25 lutego 2014 r., to termin do jej przekazania upłynął w dniu 12 marca 2014 r. Tym samym przekazanie skargi wraz odpowiedzią organu oraz aktami sprawy, co niespornie miało miejsce w dniu 25 marca 2014 r., nastąpiło z uchybieniem terminu.
Jakkolwiek zaistniały w sprawie stan faktyczny wyczerpuje przesłanki wskazane w art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." to Sąd I instancji uznał, że wniosek o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Miasta Krynica Morska należało oddalić. Podkreślono przy tym, że wymierzenie grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. nie jest obligatoryjne. Użycie przez ustawodawcę słowa "może" oznacza, że sąd winien, nawet przy przekroczeniu terminu, uwzględniać specyfikę i charakter danej sprawy, a także rozmiary zwłoki w przekazaniu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, że powodem nieprzekazania sądowi skargi wraz z odpowiedzią organu oraz aktami sprawy w terminie wskazanym w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej był błąd co do prawa. Burmistrz Miasta Krynica Morska działał bowiem w przekonaniu, że termin na wykonanie obowiązków związanych ze skargą złożoną w trybie ustawy o informacji publicznej wynosi 30 dni do jej złożenia, stosownie do treści art. 54 § 2 P.p.s.a. Błąd ten, w ocenie Sądu I instancji, pozwala uznać, że opóźnienie to nie wymaga bezwzględnej reakcji sądu w postaci restrykcji czy dyscyplinowania. Skarga wraz z odpowiedzią oraz akta sprawy zostały przez organ przekazane w należytym porządku. Uznając omawiany przypadek za wyjątkowy stwierdzono, że nałożenie grzywny nie miałoby znaczenia dla utrzymania autorytetu sądu i postrzegania przez organ jego obowiązków związanych z postępowaniem sądowoadministracyjnym.
Trudno byłoby również uznać, że opóźnienie o którym mowa, wynoszące 13 dni, mogło przynieść negatywne konsekwencje dla skarżącej. Konsekwencji takich trudno również upatrywać w możliwym opóźnieniu w rozpatrzeniu skargi z dnia 25 lutego 2014 r.
Na powyższe postanowienie zażalenia wniosła L. B., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozstrzygnięcia Sądowi I instancji. Ponadto wnosząca zażalenie wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W zażaleniu L. B. zarzuciła naruszenie:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 55 § 1 P.p.s.a., polegające na oddaleniu wniosku o ukaranie grzywną z uwagi na zaistnienie po stronie Burmistrza Miasta Krynica Morska jedynie błędu co do prawa;
- 2) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 i 8 k.p.a., poprzez naruszenie gwarantowanej tymi przepisami zasady praworządności oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.
W uzasadnieniu wnosząca zażalenie wskazała, że nie można przyjąć, że błąd organu co do prawa zwalnia go z odpowiedzialności za jego niewłaściwe stosowanie.
W odpowiedzi na zażalenie Burmistrz Miasta Krynica Morska wniósł o jego oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Burmistrz Miasta Krynica Morska wskazał, że przy rozpatrywaniu zażalenia należy wziąć pod uwagę sprawę prowadzoną przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku pod sygnaturą akt II SAB/Gd 50/14, w której oddalono skargę L. B. na bezczynność Burmistrza Miasta Krynica Morska w sprawie udostępnienia informacji publicznej, uznając że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikało, iż L. B. nigdy nie składała do organu wniosku w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zaskarżone postanowienie pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2). Stosownie zaś do art. 55 § 1 powołanej ustawy, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Oznacza to, że przesłanką wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu w terminie, bez względu na jego przyczyny. Wymierzając grzywnę sąd powinien natomiast wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku.
Jednakże w przedmiotowej sprawie istotne jest czy wniosek L. B. z dnia 14 maja 2013 r. dotyczył udostępnienia informacji publicznej a w konsekwencji czy podlegał reżimowi ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ma to bowiem decydujące znaczenie dla ustalenia terminu, w jakim organ miał obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi.
Jak wynika z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt II SAB/Gd 50/14 wniosek z dnia 14 maja 2013 r., tak jak wcześniejsza, prawie trzyletnia korespondencja między L. B. a Burmistrzem Gminy Krynica Morska, nie odbywała się w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Korespondencja ta dotyczyła kwestii związanych z realizowaną gminną inwestycją drogową, na odcinku obejmującym ulicę [...]. We wskazanym orzeczeniu podkreślono ponadto, że brak wyraźnego i jednoznacznego sformułowania żądania udostępnienia informacji publicznej w piśmie z dnia 14 maja 2013 r. powoduje, że tryb ustawy o dostępie do informacji publicznej nie został uruchomiony, a dalej idąc zastosowany.
W konsekwencji, skoro do wniosku skarżącej z dnia 14 maja 2013 r. nie miały zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej to należy przyjąć, że obowiązkiem organu było przekazanie skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni (a nie jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w terminie 15 dni) od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarga L. B. wpłynęła do organu w dniu 25 lutego 2014 r. a zatem ostatnim dniem na jej przekazanie był dzień 27 marca 2014 r. Wobec wykonania ustawowego obowiązku przekazania skargi w przewidzianym terminie uznać należy, że zasadnie Sąd I instancji oddalił wniosek o wymierzenie organowi grzywny.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania, ponieważ przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości orzeczenia co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Art. 203 i 204 P.p.s.a. przyznają stronie prawo do zwrotu kosztów w postępowaniu kasacyjnym wszczętym skargą kasacyjną od orzeczenia Sądu I instancji oddalającego lub uwzględniającego skargę. Tylko w tych przypadkach Naczelny Sąd Administracyjny jest obowiązany do zamieszczenia z urzędu w orzeczeniu rozstrzygnięcia o kosztach (art. 209 P.p.s.a.).