Postanowienie NSA z 7 października 2016 r., I OZ 847/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 7 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2016 r. sygn. akt I SO/Wa 596/16

Sprawa

w sprawie wniosku P. S. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. za nieprzekazanie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Marek Stojanowski przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 maja 2016 r., sygn. akt I SO/Wa 596/16 oddalił wniosek P. S. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. za nieprzekazanie przez Kolegium w terminie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Z kolei w myśl art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.

P. S. w dniu 22 marca 2015 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...]. Skarga ta, jak wynika z prezentaty organu, wpłynęła do Kolegium w dniu 23 marca 2015 r. Od tej daty rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin do wykonania przez organ obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. Termin ten upłynął w dniu 22 kwietnia 2015 r. Tymczasem skarga P. S. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi została przekazana przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 27 marca 2015 r.

WSA w Warszawie podkreślił, że grzywna nałożona na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter dyscyplinująco-represyjny, co oznacza, że sąd wymierza ją w razie uchybienia terminu do wykonania obowiązku z art. 54 § 2 P.p.s.a. Ponadto art. 55 § 1 P.p.s.a. nie obliguje sądu do wymierzenia organowi grzywny. Kwestia ta pozostawiona jest bowiem uznaniu sądu. Sąd, orzekając o zasadności wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a., powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj. przyczyny niewypełnienia obowiązku, czas jaki upłynął od wniesienia skargi oraz okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu.

W rozpatrywanej sprawie WSA w Warszawie oddalił wniosek o wymierzenie organowi grzywny, bowiem nie doszło do uchybienia terminu w przekazaniu skargi P. S. z dnia 22 marca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Organ przekazał skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie. Ponadto wyjaśnił, że ze względu na liczne pisma skarżącego pozostawił kolejne, powtarzające się żądania tej osoby, bez biegu. Wskazał, że w Kolegium znajduje się 25 segregatorów, zawierających wnioski P. S. dotyczące m.in.: sprostowania oczywistych omyłek, uzupełnienia pouczenia, stwierdzenia nieważności decyzji, wygaśnięcia decyzji, wznowienia postępowań, wyłączenia członków Kolegium oraz odwołania, wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy i podania o udzielenie informacji publicznej. Skarżący prowadzi z organem korespondencję, inicjując tak liczną liczbę spraw, że jego działania sparaliżowały w istocie prace organu. Przy czym składane wnioski nie są nakierowane na ochronę jego uprawnień, lecz w dużej części ich celem jest wszczęcie jak największej liczby postępowań. Takie działanie skarżącego należy uznać za nadużycie prawa do sądu. W niniejszej sprawie skarga dotyczy wymierzenia organowi grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi na postanowienie wydane w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki poprzez wskazanie prawidłowego imienia sprawozdawcy. Wniosek skarżącego nie dotyczy zatem obrony jego praw, a dotyczy jedynie kwestii procesowej, która wynikła z kolejnego wniosku skarżącego. Zatem charakter spraw podlegających kontroli w toku administracyjnym jednoznacznie dowodzi, że celem skarżącego nie jest faktyczna obrona swoich praw, lecz inicjowanie postępowań, które stanowią cel sam w sobie.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł P. S., domagając się jego uchylenia i wymierzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. grzywny bądź przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji. Zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie zostało wydane niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wziął pod uwagę wszystkich aspektów sprawy. Podkreślił, że Kolegium przekazało jego skargę dopiero po złożeniu wniosku o wymierzenie grzywny, tj. dopiero po kilku miesiącach. Takie działanie organu jest niedopuszczalne. Sąd I instancji miał bowiem podstawy, aby przy tak rażącym naruszeniu terminu do przekazania skargi, wymierzyć organowi grzywnę. Powoływanie się na szereg wniosków złożonych do Kolegium nie jest w pełni uzasadnione, albowiem każdy obywatel ma prawo do składania skarg, wniosków, petycji i zażaleń. Ma też prawo oczekiwać, że jego sprawy będą załatwiane na czas, a od organu należy wymagać przestrzegania prawa. Wyłączną przesłanką wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. W niniejszej sprawie, Sąd nie zrealizował funkcji prewencyjnej i represyjnej grzywny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie jest zasadne.

Przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego jest ocena zgodności z prawem postanowienia Sądu I instancji oddalającego wniosek P. S. o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. za nieprzekazanie sądowi – w ustawowym terminie - skargi skarżącego z dnia 22 marca 2015 r. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...].

Stosownie do art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W myśl art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Zgodnie z art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Wymierzenie organowi grzywny uzależnione jest od spełnienia dwóch przesłanek: stwierdzenia uchybienia przez organ trzydziestodniowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, bez względu na jego przyczyny oraz złożenia stosownego wniosku przez stronę.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przesłanki te w niniejszej sprawie nie zostały spełnione. Z prawidłowych ustaleń WSA w Warszawie wynika, że skarga z dnia 22 marca 2015 r. została przekazana przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 27 marca 2015 r. i zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Wa 489/15. Organ nie przekroczył zatem ustawowego terminu określonego w art. 54 § 2 P.p.s.a. WSA w Warszawie, odmawiając uwzględnienia wniosku, trafnie zatem uznał, że skoro skarga z dnia 22 marca 2015 r. została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 27 marca 2015 r., a więc przed upływem 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., to brak jest podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a.

W tej sytuacji zaskarżone postanowienie uznać należy za prawidłowe.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.