Postanowienie NSA z 16 maja 2017 r., I OZ 849/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 16 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. S., D. T., C. I., T. S., E. W., A. S. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 789/15 przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania pisma z dnia 10 października 2016 r.

Sprawa

w sprawie ze skargi R. S., D. T., C. I., T. S., E. W., A. S. o nakazanie Prezydentowi Wrocławia przesłania wymienionych w skardze operatów szacunkowych i dowodów przedstawionych przez skarżących do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych postanawia oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Elżbieta Kremer przewodniczący

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 29 października 2015 r. uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 378/14 o odrzuceniu skargi R. S., C. I., T. S., E. W., A. S. i D. T. (dalej skarżący) o nakazanie Prezydentowi Wrocławia przesłania operatu sporządzonego przez E. R. oraz dowodów przedstawionych przez skarżących do organizacji zawodowej rzeczoznawców. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 7 grudnia 2015r. ponownie odrzucił skargą, postanowienie to stało się prawomocne.

Skarżący w dniu 10 października 2016 r. złożył do akt sądowych pismo zatytułowane "Wniosek", w którym powtórzył swoje zarzuty wobec Prezydenta Wrocławia, a także opisał nieprawidłowości, jakich miał się - według skarżącego - dopuścić jego pełnomocnik r.pr. Ł. P. Zarządzeniem z dnia 13 października 2016 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego pisma w terminie 7 dni przez jednoznaczne sformułowanie osnowy wniosku, to jest jasne i zwięzłe podanie, czego skarżący domaga się od Sądu. Dodatkowo pouczono skarżącego, że nieuzupełnienie braków skutkować będzie pozostawieniem pisma bez rozpoznania. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący pismem z dnia 28 października 2016 r. wskazał, że treścią jego żądania jest nakazanie Prezydentowi Wrocławia przesłania wymienionych w skardze operatów szacunkowych i dowodów przedstawionych przez skarżących do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych.

Zarządzeniem z dnia 14 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 789/15 (dalej zarządzenie z dnia 14 listopada 2016 r.) WSA we Wrocławiu pozostawił bez rozpoznania pismo skarżących z dnia 10 października 2016 r. w sprawie o nakazanie Prezydentowi Wrocławia przesłania wymienionych w skardze operatów szacunkowych i dowodów przedstawionych przez skarżących do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, że pismo z dnia 10 października 2016 r. obarczone jest brakiem formalnym, ponieważ nie zawiera wniosku, oświadczenia lub osnowy, czyli jasnego i zwięzłego podania, czego skarżący domaga się od Sądu. Złożone, w odpowiedzi na wezwanie Sądu, pismo z dnia 28 października 2016 r. nie rozwiewa wątpliwości co do pisma z dnia 10 października 2016 r. Nie jest rolą Sądu interpretowanie niejasnych i chaotycznych uwag w ww. pismach skarżącego. Sąd nie może wyręczać strony skarżącej w formułowania wniosków procesowych, ponieważ zasadą jest, iż sąd działa na wniosek skarżącego, a nie z urzędu. To skarżący jest zobligowany do kierowania do sądu jednoznacznych wniosków procesowych.

Zażalenie na to zarządzenie wywiedli skarżący wskazując, że w ich ocenie z postanowienia NSA z 29 października 2015 r., (przywołanego na wstępie) wynika, że nakazano Prezydentowi Wrocławia przesłania operatu oraz dowodów przedstawionych przez skarżących do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych, i postanowienie to jest wiążące.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarządzenie z dnia 14 listopada 2016 r. jest zgodne z prawem. Skoro skarżący pomimo wezwania zarządzeniem z dnia 13 października 2016 r. nie sprecyzowali charakteru swojego pisma procesowego z dnia 10 października 2016 r., to Sąd na podstawie art. 49 p.p.s.a. uprawniony był do pozostawienia go bez rozpoznania. Treść art. 49 § 2 p.p.s.a. stanowi wprost, że jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Jeżeli pismo procesowe strony nie zawiera jednoznacznych wniosków procesowych sąd nie może dokonywać wyboru względnie oceny tych wniosków według własnego uznania czy wyboru (nawet najbardziej korzystnego dla strony), lecz zobowiązany jest do wezwania strony do sprecyzowania wniosków objętych tym pismem, na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., do sprecyzowania wniosków objętych tym pismem (post. NSA z 22.2.2007 r., II OZ 140/07). Za niezachowanie warunków formalnych należy uznać sytuację, gdy pismo strony nie zawiera jednoznacznych wniosków procesowych, jednocześnie brak jest możliwości racjonalnego ustalenia, jakie jest żądanie wnoszącego to pismo (post. NSA z 11.2.2011 r., I OZ 97/11, post. NSA z 24.1.2012 r., I OZ 37/12).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w zażaleniu skarżący nie przedstawili żadnych argumentów, które uzasadniałyby stwierdzenie, że Sąd I instancji wydając zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania naruszył art. 49 § 2 p.p.s.a. Skarżący nie uzupełnił braków formalnych pisma z dnia 10 października 2016 r. przez konkretne wskazanie czego domaga się od Sądu na obecnym etapie postępowania. Złożone przez skarżącego pismo z dnia 28 października 2016 r. nie rozwiewa wątpliwości co do charakteru procesowego pisma z dnia 10 października 2016 r. Należy również zaznaczyć, że skarżący błędne zrozumiał treść przywołanego na wstępie postanowienia NSA z dnia 29 października 2015r., którym uchylone zostało postanowienie WSA z dnia 24 lipca 2015r. o odrzuceniu skargi i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. W wyniku tego postanowienia, WSA jeszcze raz rozpoznał skargę, którą postanowieniem z dnia 7 grudnia 2015r. odrzucił, a postanowienie to stało się prawomocne. Natomiast wbrew twierdzeniom skarżącego NSA przedmiotowym postanowieniem nie zobowiązał Prezydenta Wrocławia do przesłania określonych dokumentów.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 p.p.s.a. w zw. z art. 198 i z art. 197 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.