Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę D. R. na czynność Burmistrza Miasta R. z dnia [...] lutego 2017 r. w sprawie ustalenia numeru porządkowego nieruchomości.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że trzydziestodniowy termin do wniesienia przedmiotowej skargi upłynął w dniu 26 kwietnia 2017 r. Natomiast sprawy skarga z dnia 20 kwietnia 2017 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z w dniu 27 kwietnia 2017 r., a następnie na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II sprawa zapisana została do dziennika korespondencji ogólnej pod pozycją II KO 27/17 i w dniu 8 maja 2017 r. przekazana do organu administracji. Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd I instancji uznał, że skarga została wniesiona po terminie i odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Powołując się na ugruntowane orzecznictwo Sąd przyjął bowiem, że skarga została wniesiona w dniu 8 maja 2017 r., tj. w dacie nadania przez Sąd do organu przesyłki zawierającej skargę, a zatem po upływie 30-dniowego terminu przewidzianego na jej wniesienie.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 53 § 1 i 2, art. 54 § 1, art. 58 § 1 pkt 2 i art. 83 § 3 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że wysłanie skargi w otwartym 30-dniowym terminie bezpośrednio na adres WSA rodzi skutek w postaci jej odrzucenia jeżeli Sąd przekaże tę skargę na adres skarżonego organu administracji już po upływie terminu do jej wniesienia. Sądowi I instancji zarzucono również nieuwzględnienie, iż organ administracji naruszył przepisy art. 8 i art. 9 K.p.a. poprzez brak zawarcia stosownych pouczeń o przysługujących stronie środkach prawnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 52 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę na czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć się o podjęciu czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Skargę taką wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2). Z kolei, z art. 54 § 1 tej ustawy wynika, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz doktrynie ukształtowany został pogląd, że w sytuacji wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania tej skargi przez Sąd na adres właściwego organu administracji publicznej, gdyż to właśnie przez złożenie skargi do organu następuje wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:]. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, s. 328 oraz powołane tam orzecznictwo). Wprawdzie żaden z przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wprost nie przewiduje obowiązku Sądu przekazania do organu skargi błędnie skierowanej, to jednak takie działanie jest podejmowane celem nadania jej właściwego biegu. Nie oznacza to jednak, że strona nie ponosi konsekwencji prawnych wynikających z tego, że skarga nie została złożona zgodnie z wymogami ustawy.
W rozpoznawanej sprawie skarżący otrzymał odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa 27 marca 2017 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, rozpoczął zatem bieg 28 marca 2017 r. i upłynął z dniem 26 kwietnia 2017 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 P.p.s.a. Skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 24 kwietnia 2017 r., jednakże została złożona bezpośrednio do WSA w Lublinie.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skarga została wniesiona dopiero w dniu 8 maja 2017 r., albowiem w tej sytuacji faktycznej, dla ustalenia daty jej wniesienia, decydujące znaczenie ma data nadania przez Sąd przesyłki skierowanej do właściwego organu. Należy przy tym podkreślić, że przedmiotowa skarga wpłynęła do Sądu już po upływie terminu do jej wniesienia, Sąd nie miał zatem możliwości by przesłać ją organowi z zachowaniem ustawowego terminu.
W konsekwencji prawidłowe jest stanowisko WSA w Lublinie, że skarga przekazana Burmistrzowi Miasta R. w dniu 8 maja 2017 r., jako wniesiona z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 P.p.s.a, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Odnosząc się do argumentów podnoszonych w zażaleniu wskazać należy, że zmiany w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dokonane ustawą nowelizującą z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) określają procedurę wnoszenia skargi do sądu administracyjnego, przewidując w dodanym do art. 53 § 4, że termin, o którym mowa w § 1 i 2 uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego, jednakże przepis ten, z mocy przepisów intertemporalnych zawartych w ustawie nowelizującej, nie znajduje zastosowania do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, tak jak w sprawie niniejszej.
W odniesieniu do pozostałych kwestii należy wyjaśnić, że brak stosownego pouczenia o przysługującym stronie środku prawnym nie przedłuża ustawowego terminu do wniesienia skargi. Tego rodzaju okoliczność może być podnoszona jedynie we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, jako uzasadnienie braku winy w niezachowaniu terminu. W niniejszej sprawie D. R. skorzystał z takiej możliwości jednak wniosek w tym przedmiocie nie został uwzględniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 27 września 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 574/17 odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt I OZ 1749/17 oddalił zażalenie na powyższe postanowienie Sądu I instancji.
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.