Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 marca 2016 r., sygn. akt III SAB/Kr 12/16, doręczonym skarżącemu w dniu 23 marca 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie. Pismem z dnia 30 marca 2016 r. skarżący wniósł o uzupełnienie ww. postanowienia poprzez "orzeczenie, iż Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie jest zwolniony z obowiązków, o których mowa w art. 19 i 65, 7 i 9 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i w zakresie czynności strony opartej na art. 37 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego mógł wniesione żądanie o czynność administracyjnoprawną pozostawać w milczeniu, czy też nie podjęciu żadnych czynności, by w zakresie wniosku strony czynności mógł podjąć właściwy organ".
Zaskarżonym postanowieniem Sąd I instancji oddalił wniosek o uzupełnienia postanowienia z dnia 4 marca 2016 r. W jego ocenie instytucja uzupełnienia wyroku (czy też postanowienia) może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia. Rozstrzygnięcie zawarte w sentencji postanowienia z dnia 4 marca 2016 r. nie jest dotknięte żadnym z braków podlegających uzupełnieniu w trybie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., gdyż dotyczy całej skargi i jednocześnie brak jest orzeczenia, które Sąd zobowiązany był umieścić w sentencji postanowienia z urzędu, a tego nie uczynił. Wskazane przez skarżącego w treści wniosku wyrzeczenia nie podlegają uwidocznieniu w postanowieniu, a jego twierdzenia stanowią jedynie polemikę z treścią rozstrzygnięcia. Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji tego postanowienia.
Zażalenie nań wniósł K. J. postulując jego uchylenie i "właściwe załatwienie sprawy przez sąd pierwszej instancji." W jego uzasadnieniu podniósł zarzuty dotyczące nieprawidłowego, w jego mniemaniu, odrzucenia skargi przez Sąd I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) wprowadzono do przepisu art. 194 § 1 punkt 5a, zgodnie z którym na postanowienie o odrzuceniu wniosku o uzupełnienie wyroku oraz na odmowę jego uzupełnienia przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z uwagi zatem na znowelizowane brzmienie tego przepisu, nie budzi wątpliwości, iż tego rodzaju orzeczenie przybiera postać postanowienia, na które służy zażalenie.
Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w tym przepisie dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne. Natomiast w sprawie niniejszej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 4 marca 2016 r. orzekł o całości skargi z dnia 25 stycznia 2015 r. uznając, że jako niedopuszczalna podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligowały Sądu meriti do zamieszczenia w postanowieniu żadnego dodatkowego wyrzeczenia zarówno w sentencji, jak i jego uzasadnieniu, a tym bardziej o treści wskazanej przez skarżącego we wniosku o uzupełnienie postanowienia. Nie ma ona wszak żadnego oparcia prawnego. Zakres uzupełnienia postanowienia, jakiego domaga się skarżący nie mieści się bowiem w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Trafnie przeto doszło do odmowy uzupełnienia postanowienia. Natomiast podniesione przez skarżącego w uzasadnieniu zażalenia kwestie dotyczące błędnego, jego zdaniem, odrzucenia skargi przez Sąd I instancji, nie mogły być przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszym postępowaniu, które dotyczy wyłącznie rozpoznania zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia orzeczenia, zatem w tym trybie nie mogą być badane.
Z tych względów, uznając postanowienie Sądu I instancji za prawidłowe i zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.
----------------------- 2