Postanowienie NSA z 4 sierpnia 2016 r., I OZ 858/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 4 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 maja 2016 r. sygn. akt III SAB/Kr 16/16 o odmowie uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 marca 2016 r., sygn. akt III SAB/Kr 16/16 o odrzuceniu skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie postanawia:

Skład

Sędzia NSA Wiesław Morys przewodniczący

Sentencja

oddalić zażalenie. 2

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 22 marca 2016 r., sygn. akt III SAB/Kr 16/16, doręczonym skarżącemu w dniu 15 kwietnia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie. Pismem z tej samej daty skarżący wniósł o uzupełnienie "wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 marca 2016 roku do sygnatury akt III SAB/Kr 16/16, w zakresie wniesionych skutecznie wniosków co do orzeczenia sądowego, które pominięto i co do nich nie orzeczono w zakresie wymierzenia skarżonemu organowi grzywny celem przymuszenia do właściwego załatwienia sprawy i jako prawem przewidzianego środka represyjnego za niedopełnienie obowiązku konstytutywnego wydania wymagalnego aktu administracyjnego (...)". Skarżący wniósł też o uzupełnienie wyroku o zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie do zastosowania się do art. 104, art. 61 i art. 61a ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

Zaskarżonym postanowieniem Sąd I instancji oddalił wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia 22 marca 2016 r. W jego ocenie instytucja uzupełnienia wyroku (czy też postanowienia) może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia. Rozstrzygnięcie zawarte w sentencji postanowienia z dnia 22 marca 2016 r. nie jest dotknięte żadnym z braków podlegających uzupełnieniu w trybie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., gdyż dotyczy całej skargi i jednocześnie brak jest orzeczenia, które Sąd zobowiązany był umieścić w sentencji postanowienia z urzędu, czego nie uczynił. Wskazane przez skarżącego w treści wniosku wyrzeczenia nie podlegają ujawnieniu w postanowieniu, natomiast jego twierdzenia stanowią jedynie polemikę z treścią rozstrzygnięcia. Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji tego postanowienia.

Zażalenie nań wniósł K. J. postulując jego uchylenie i "właściwe rozpoznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie." W uzasadnieniu skarżący podniósł zarzuty dotyczące nieprawidłowego, w jego mniemaniu, odrzucenia skargi przez Sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) wprowadzono do przepisu art. 194 § 1 punkt 5a, zgodnie z którym na postanowienie o odrzuceniu wniosku o uzupełnienie wyroku oraz na odmowę jego uzupełnienia przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z uwagi zatem na znowelizowane brzmienie tego przepisu, nie budzi wątpliwości, iż tego rodzaju orzeczenie przybiera postać postanowienia, na które służy zażalenie.

Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Dotyczy to również postanowienia (p. art. 166 P.p.s.a.). Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w tym przepisie dotyczy więc sytuacji, w której jest ono niekompletne. Natomiast w sprawie niniejszej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 22 marca 2016 r. orzekł o całości skargi z dnia 29 stycznia 2015 r. uznając, że jako niedopuszczalna podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligowały Sądu meriti do zamieszczenia w postanowieniu żadnego dodatkowego wyrzeczenia zarówno w sentencji, jak i jego uzasadnieniu, a tym bardziej o treści wskazanej przez skarżącego we wniosku o uzupełnienie postanowienia, która nie ma umocowania prawnego. Zakres uzupełnienia postanowienia, jakiego domaga się skarżący nie mieści się bowiem w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Trafnie przeto doszło do odmowy uzupełnienia postanowienia. Podniesione przez skarżącego w uzasadnieniu zażalenia kwestie dotyczące błędnego, jego zdaniem, odrzucenia skargi przez Sąd I instancji, nie mogły być przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszym postępowaniu, które dotyczy wyłącznie rozpoznania zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia orzeczenia, zatem nie podlegają badaniu w tym trybie.

Z tych względów, uznając postanowienie Sądu I instancji za prawidłowe i zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.

----------------------- 2