Uzasadnienie
Postanowieniem z 6 maja 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił sprzeciw R. P. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z [...] listopada 2019 r.
W uzasadnieniu wskazał, że sprzeciw został wniesiony po terminie przewidzianym w art. 64c § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; "p.p.s.a."), wobec czego podlegał odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 64b § 1 tej ustawy.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, podnosząc że w pismo z 12 marca 2020 r. stanowi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z [...] stycznia 2020 r., nr [...], a nie na decyzję tego organu z [...] listopada 2019 r., nr [...]. Nadto pełnomocnik skarżącej ustanowiony z urzędu wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest zasada skargowości. Poddanie kontroli działania organu administracji publicznej wymaga zaskarżenia tego działania przez podmiot mający legitymację przyznaną przepisami prawa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z pisma skarżącej nadanego pocztą do Kolegium 12 marca 2020 r. nie wynika, aby stanowiło ono jednocześnie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z [...] stycznia 2020 r., nr [...] oraz sprzeciw od decyzji tego organu z [...] listopada 2019 r., nr [...].
W związku z tym za niezrozumiałe należy ocenić odrzucenie "sprzeciwu" od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z [...] listopada 2019 r., bowiem R. P. takiego środka zaskarżenia nie wniosła, co potwierdziła w przedmiotowym zażaleniu. W piśmie z 12 marca 2020 r. jednoznacznie wskazała: "wnoszę skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] stycznia 2020 r. w sprawie [...] wcześniej [...]". W przypadku wątpliwości Sąd pierwszej instancji powinien był wezwać skarżącą do sprecyzowania treści skargi. Wyjaśnić należy, że pismo skarżącej z 12 marca 2020 r. zostało również zakwalifikowane zgodnie z jej żądaniem pod sygn. akt II SA/Lu 215/20.
W związku z powyższym wskazać należy, że odrzucając sprzeciw, którego uprawniona strona nie wniosła, Sąd pierwszej instancji naruszył art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł odnieść się do wniosku pełnomocnika skarżącej o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu bowiem wniosek ten podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny, w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.