Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 999/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił sporządzoną osobiście przez G. G. skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 999/14 w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] października 2014 r. sygn. akt [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wyrokiem z dnia 5 lutego 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na wyżej opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku; odpis wyroku z uzasadnieniem i pouczeniem o możliwości jego zaskarżenia skargą kasacyjną oraz o sposobie i terminie wniesienia tego środka zaskarżenia został doręczony skarżącemu w dniu 2 marca 2015 r.
W dniu 31 marca (data stempla pocztowego) skarżący wniósł do Sądu skargę kasacyjną od wyroku z dnia 5 lutego 2015 r. Skarga została sporządzona osobiście przez skarżącego.
Sąd I instancji odrzucając powyższą skargę kasacyjną zaznaczył, że w myśl art. 173 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej; skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.
Sąd I instancji podkreślił, że zgodnie z art. 175 § 1 i 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Sąd I instancji zaznaczył, że w niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę kasacyjną, która została przez niego sporządzona osobiście.
Sąd I instancji zwrócił uwagę, iż skarżący w toku postępowania został poinformowany o tym, iż skargę kasacyjną sporządzić winien adwokat lub radca prawny. W pouczeniu wskazano także, iż skarżącemu przysługuje prawo złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, obejmującego ustanowienie dla niego adwokata lub radcy prawnego; z akt sprawy nie wynika zaś, aby skarżący był osobiście uprawniony do sporządzenia skargi kasacyjnej.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący i zarzucił naruszenie art. 175 § 1 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. przez pominięcie i odrzucenie skargi kasacyjnej skarżącego bez uprzedniego wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej oraz naruszenie art. 173 § 1 i 2 p.p.s.a. przez błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna.
Powołując się na powyższe wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyjęcie skargi do rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wskazano, że jeżeli pismo wniesione przez skarżącego nie odpowiadało warunkom formalnym, winien on zostać wezwany do jego uzupełnienia i poprawienia. Brak formalny skargi w ocenie skarżącego nie może stanowić podstawy do jej odrzucenia bez uprzedniego wezwania do jej uzupełnienia. Procedura administracyjna przewiduje w art. 49 § 1 tryb poprawy skargi wniesionej z uchybieniami.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zawarte w nim zarzuty są chybione, a zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
W zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji wyczerpująco przytoczył i wyjaśnił podstawy prawne rozstrzygnięcia. Z przepisu art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) jednoznacznie wynika, iż skarga kasacyjna jest objęta tzw. przymusem adwokaco-radcowskim i brak sporządzenia jej przez osobę uprawnioną wyklucza możliwość jej rozpatrzenia.
Ratio legis wprowadzenia przymusu adwokackiego, stanowi konieczność profesjonalnego sporządzenia skargi kasacyjnej, a nie zablokowanie skarżącemu możliwości jej złożenia. Jeżeli sytuacja materialna skarżącego nie pozwala mu natomiast na opłacenie osoby upoważnionej do sporządzenia skargi kasacyjnej to może on się ubiegać o przyznanie profesjonalnego pełnomocnika w ramach prawa pomocy.
W rozpoznawanej sprawie doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem (k. 63 akt sądowych) zawierało pouczenie o tym, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, a w przypadku jej sporządzenia przez podmiot nieuprawniony będzie odrzucona bez merytorycznego rozpoznania.
Za chybiony zatem należy uznać zarzut naruszenia art. 175 § 1 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. oraz art. 173 § 1 i 2 p.p.s.a. Niesporządzenie skargi kasacyjnej przez jedną z osób wskazanych w art. 175 cytowanej ustawy nie jest bowiem jedynie błędem formalnym lecz konstrukcyjnym, tj. nie ulega sanacji w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. Skarga taka jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.