Postanowienie NSA z 6 lutego 2018 r., I OZ 87/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 6 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2017 roku sygn. akt II SA/Wa 786/17 odrzucające skargę H. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2016 roku, nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia:

Skład

Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk

Sentencja

oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 listopada 2017 roku sygn. akt II SA/Wa 786/17 wydanym na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę H. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2016 roku nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego z uwagi na przekroczenie trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia.

Zażalenie na to postanowienie złożyła H. H. Podniosła, że Sąd I instancji nie uwzględnił okoliczności podniesionych przez nią w skardze i wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wskazała, że od dnia 28 grudnia 2016 roku do drugiej połowy stycznia 2017 roku przebywała poza domem - najpierw na leczeniu i rehabilitacji, a potem u rodziny. Z tych względów nie mogła odbierać kierowanej do niej w tym okresie korespondencji z SKO.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie jest zasadne.

Stosownie do treści art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy skargę wniesioną po upływie tego terminu Sąd odrzuca.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela obszernie uzasadnione stanowisko Sądu I instancji co do przyjęcia, że wniesiona w niniejszej sprawie w dniu 5 maja 2017 roku (prezentata organu, k.

2. skarga H. H. podlegała odrzuceniu jako spóźniona. Wskazać należy, że zgodnie z art. 41 § 1 i 2 k.p.a. w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu. W razie zaniedbania tego obowiązku, doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. Z treści tego unormowania wynika, że organ administracji publicznej nie jest obowiązany badać z urzędu, czy znany mu adres strony jest adresem aktualnym. Przepis art. 41 § 2 k.p.a. ustanawia domniemanie prawidłowości doręczenia pod dotychczasowym adresem, jeżeli strona, jej przedstawiciel lub pełnomocnik zaniedbali obowiązek zawiadomienia organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie o zmianie adresu zaszłej w toku postępowania. Podkreślić należy, że chodzi tutaj o każdą zmianę, a więc również zmianę na pewien czas, nawet krótki. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zaznaczyć trzeba, że H. H.- mimo, że była świadoma toczącego się postępowania przed SKO w W., zainicjowanego wniesionym przez nią odwołaniem od decyzji Prezydenta [...] W. - nie zawiadomiła organu o swojej nieobecności pod adresem: ul. D. [...] w W. w okresie od końca grudnia 2016 roku do drugiej połowy stycznia 2017 roku. Nie zadbała też o ustanowienie na ten czas pełnomocnika do doręczeń. Jak wyżej wskazano, organ nie miał obowiązku badania z urzędu, czy strona przebywa pod wskazanym adresem. Oznacza to, że przesłanie przez organ kwestionowanej w sprawie decyzji z dnia [...] grudnia 2016 roku na znajdujący się w aktach adres miało skutek prawny.

Oceniając skuteczność doręczenia dokonanego w trybie wynikającym z art. 44 k.p.a. Sąd I instancji słusznie przyjął, że było ono prawidłowe. Z adnotacji operatora pocztowego umieszczonych na kopercie, w której przedmiotowa decyzja została skarżącej przesłana, wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana - pierwszy raz w dniu 29 grudnia 2016 r. i drugi raz w dniu 9 stycznia 2017 r. Upływ ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a., następował zatem w dniu 12 stycznia 2017 r. i trafnie ten właśnie dzień Sąd I instancji uznał za dzień skutecznego doręczenia przedmiotowej decyzji.

Mając na uwadze powyższe, jak również datę złożenia skargi, tj. 5 maja 2017 roku, należy przyznać rację Sądowi I instancji co do tego, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi. Termin ten nie został przywrócony - zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Warszawie z dnia 3 października 2017 roku wniosek o przywrócenie terminu został pozostawiony bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braków formalnych tego wniosku. Ze względu na to, że nie został wniesiony środek odwoławczy, zarządzenie stało się prawomocne.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał zaskarżone postanowienie odrzucające skargę za odpowiadające prawu, a wniesione zażalenie za podlegające oddaleniu jako niezasadne na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.