Postanowienie NSA z 10 października 2013 r., I OZ 875/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 10 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Skarbu Państwa – Lasów Państwowych – Nadleśnictwo Piwniczna – Zdrój na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1415/13 odmawiające wstrzymania wykonania decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi Skarbu Państwa – Lasów Państwowych – Nadleśnictwo Piwniczna-Zdrój na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) kwietnia 2013 r., nr (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Irena Kamińska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1415/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 11 grudnia 2006 r., nr SKO.I-01/1247/GN/2005 w sprawie ze skargi Skarbu Państwa – Lasów Państwowych – Nadleśnictwo Piwniczna-Zdrój na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) kwietnia 2013 r., nr (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w skardze na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) kwietnia 2013 r., nr (...)utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia (...) lutego 2013 r., nr (...)odmawiające wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia (...)grudnia 2006 r., nr (...)stwierdzającą nieważność orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Nowym Sączu z dnia (...) lipca 1956 r. w części dotyczącej przejęcia przez Skarb Państwa nieruchomości położonych w gminie katastralnej Ż. obj. (...), Skarb Państwa – Lasy Państwowe – Nadleśnictwo Piwniczna-Zdrój zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia (...) grudnia 2006 r., nr (...)

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że decyzja z dnia (...) grudnia 2006 r., wydana bez jego udziału, rodzi negatywne skutki w postaci ograniczenia praw właścicielskich Lasów Państwowych – Nadleśnictwa Piwniczna.

Wydając zaskarżone postanowienie Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sądu jest bowiem postanowienie odmawiające wznowienia postępowania nieważnościowego zakończonego decyzją z dnia (...) grudnia 2006 r. Tym samym decyzja z dnia (...) grudnia 2006 r. korzysta z domniemania mocy obowiązującej (zasady trwałości decyzji ostatecznych – art. 16 Kpa). Za odmową zastosowania ochrony tymczasowej przemawia również fakt, że sam skarżący w żaden sposób nie uzasadnił, by spełniona zastała którakolwiek przesłanka pozytywna z art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja dotycząca niezapewnienia Lasom Państwowym udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia (...) grudnia 2006 r. sprowadza się de facto do polemiki legalności zaskarżonego postanowienia.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Skarb Państwa – Lasy Państwowe – Nadleśnictwo Piwniczna – Zdrój wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono szereg argumentów związanych z merytoryczną oceną postanowienia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) kwietnia 2013 r., utrzymującego w mocy postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia (...) lutego 2013 r., które odmawiało wznowienia postępowania w niniejszej sprawie. Skarżący podniósł, iż Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu w ogóle nie rozpatrzył przedmiotu postępowania, ani nie zbadał poprawności merytorycznej i formalnej powyższych rozstrzygnięć.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) "Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.

Rozpoznając złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia (...) grudnia 2006 r. Sąd pierwszej instancji nie był zobowiązany do oceny legalności tej decyzji. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest orzeczeniem w przedmiocie jej legalności. Ma za zadanie jedynie zapobieżenie powstania ewentualnych szkód lub trudnych do odwrócenia skutków w związku z funkcjonowaniem decyzji w obrocie prawnym. Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji badał tylko czy argumentacja podniesiona przez skarżącego we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, jak też okoliczności niniejszej sprawy uprawdopodabniają wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

W związku z powyższym należy przyjąć, iż skarżący pierwoszoinstancyjnie w sposób lakoniczny uzasadnił swój wniosek, a tym samym nie wykazał, aby wykonanie zaskarżonej decyzji groziło niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Strona nie wykazała w wystarczającym stopniu istnienia okoliczności (np. poprzez przedstawienie stosownych dokumentów) uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo przedstawienie zakresu żądania, a mianowicie wniesienie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu uniemożliwia zweryfikowanie sytuacji strony w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

W tych okolicznościach uznać należało, że skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., a to oznacza, iż zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Biorąc to pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.