Uzasadnienie
Pismem z 3 lipca 2014 r. Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] marca 2014 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] lutego 2013 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w K. z [...] stycznia 1981 r. zezwalającej na przeprowadzenie linii elektroenergetycznej, w części dotyczącej działki nr 66 stanowiącej własność M. W. Do skargi dołączył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wywodził, że uchybienie terminu nie wynikało z jego winy, ale było efektem nieporozumienia. Mianowicie pismem z dnia 20 marca 2014 r. został poinformowany przez organ, że w sprawie został zgromadzony materiał dowodowy i że ma prawo się z nim zapoznać oraz składać dodatkowe wyjaśnienia. Realizując swoje uprawnienie zapoznał się z materiałem dowodowym i pismem z 31 marca 2014 r. wniósł o uzupełnienie postępowania, składając dodatkowe wyjaśnienia.
Tego samego dnia, w którym wnioskował o uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie (31 marca 2014 r.) otrzymał decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 25 marca 2014 r. Z uwagi na to, że wydanie w takim stanie faktycznym tej decyzji było jego zdaniem przedwczesne, spodziewał się, że zostanie poinformowany w kwestii złożonych wniosków dowodowych i wyjaśnień, a do tego czasu decyzja Ministra "nie uprawomocni się". O tym zaś, że pouczenie zawarte w powyższej decyzji jest aktualne dowiedział się dopiero z pisma organu z 17 czerwca 2014 r., gdzie ustosunkowano się także do jego wniosku z dnia 31 marca 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 31 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2254/14, na podstawie art. 86 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej "p.p.s.a."), odmówił Z. W. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2014r. stwierdzając, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu tego terminu. Sąd zaznaczył, że zaskarżona decyzja zawierała w swojej treści prawidłowe pouczenie co do sposobu jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. Nie mogła ona zatem pod tym względem w jakikolwiek sposób wprowadzać strony w błąd. Subiektywne zaś przekonanie skarżącego o przedwczesności podjęcia decyzji, co z kolei miałoby powodować wstrzymanie biegu terminów jej zaskarżenia do czasu ustosunkowania się przez organ do żądań przezeń zgłoszonych po wydaniu tej decyzji, w żadnym razie – w ocenie Sądu – nie może świadczyć o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Sąd I instancji uznał, że takie podejście skarżącego wskazuje wręcz na brak po jego stronie należytej staranności, czy zapobiegliwości jakiej można oczekiwać od osoby prowadzącej własne sprawy.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie podnosząc, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nie nastąpiło z jego winy. W uzasadnieniu podniósł argumenty zbieżne z argumentami zawartymi we wniosku o przywrócenie terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., przywrócenie uchybionego terminu możliwe jest w sytuacji, gdy uchybienie to nie było przez stronę zawinione. Przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy niedochowanie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Na stronie, która występuje z wnioskiem o przywrócenie terminu spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, o czym stanowi art. 87 § 2 tej ustawy. Zaznaczyć należy, iż kryterium braku winy, jako przesłanki możliwości przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności. Strona winna przy tym wykazać, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.
W okolicznościach niniejszej sprawy należało podzielić stanowisko Sądu I instancji, że skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Jak wynika z akt sprawy decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2014 r. zawierała pouczenie w jakim terminie i trybie można złożyć od niej skargę. Nie można więc przyjąć podanego przez stronę usprawiedliwienia niedochowania terminu do wniesienia skargi, jaki wynikał z tego pouczenia. Subiektywne przekonanie skarżącego, że złożenie przez niego pisma z dnia 31 marca 2014 r. zawierającego wniosek o uzupełnienie postępowania, winno wstrzymać bieg terminu do zaskarżenia decyzji z dnia 25 marca 2014 r., która zdaniem skarżącego była przedwczesna, nie mogło być uznane za niezawinioną przyczynę uchybienia terminu zaskarżenia. Należycie dbająca o swoje interesy strona winna bowiem wyjaśnić – przed upływem terminu do zaskarżenia decyzji, jaki wynikał z zawartego w niej pouczenia – swoje wątpliwości w tym względzie czyniąc to w odpowiednim czasie pozwalającym na terminowe zaskarżenie decyzji.
Tym samym uznać należy, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, a postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2014 r. nie narusza przepisów obowiązującego prawa.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.