Postanowienie NSA z 21 października 2014 r., I OZ 889/14

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 21 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D.P. na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 839/13 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 3 lutego 2014 r.

Sprawa

w sprawie ze skargi A.K., L.W., U.T. i M.T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska

Uzasadnienie

Zarządzeniem z dnia 2 kwietnia 2014 r. Przewodnicząca Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwała D.P. do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 3 lutego 2014 r.

Zażalenie na to zarządzenie wniosła D.P., reprezentowana przez J.B. podnosząc, iż w sprawie złożony został wniosek o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniesione zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie zaznaczyć trzeba, iż zgodnie z art. 20 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) do czasu rozstrzygnięcia sprawy o wyłączenie sędzia może spełniać czynności niecierpiące zwłoki. Taką czynnością, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest kwestia wezwania strony do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionego w sprawie środka zaskarżenia, która to czynność determinuje możliwość rozpoznania tego środka. Z tego też powodu nie można uznać, aby słuszne było stanowisko strony, zawarte w zażaleniu, że sędzia, który wydał zaskarżone zarządzenie objęty był wnioskiem o wyłączenie, co powinno skutkować uchyleniem zarządzenia.

Ponadto przyjąć należy, iż wniesiony przez stronę środek zaskarżenia jest bezzasadny w świetle art. 220 § 1 przywołanej ustawy. Przepis ten stanowi, iż Sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania.

W tej sytuacji uznać należy, iż zaskarżone zarządzenie, wzywające do uiszczenia wpisu od zażalenia z dnia 3 lutego 2014 r., wydano zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 wskazanej ustawy.