Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: Sąd I instancji), postanowieniem z dnia 22 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 540/24, na podstawie art. 178 w zw. z art. 194 § 4 i art. 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), odrzucił zażalenie R. Z. (dalej: Skarżący) na postanowienie z dnia 4 listopada 2024 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej Skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 540/24, oddalającego jego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z 23 lutego 2024 r. nr SKO.4110.172.3218.2023 w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt córki w domu pomocy społecznej.
W uzasadnieniu wskazano, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej nie spełniało wymogu określonego w art. 194 § 4 p.p.s.a., bowiem zostało sporządzone osobiście przez Skarżącego, niebędącego adwokatem ani radcą prawnym.
Zażalenie na to postanowienie wniósł Skarżący, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu podał, że wielce krzywdzące jest to, że skargę kasacyjną, jak i zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej może wnieść tylko profesjonalny pełnomocnik.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, ewentualnie przez podmioty wskazane w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. - podmioty zwolnione od obowiązku zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego, tj. sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych.
Zażalenie na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej sporządzone przez osobę, która nie jest adwokatem lub radcą prawnym, ani nie należy do kręgu osób wskazanych w treści art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a., na podstawie art. 178 p.p.s.a., winno zostać przez wojewódzki sąd administracyjny odrzucone, jako obarczone nieusuwalnym brakiem (por. postanowienie NSA z 30 września 2004 r., OZ 474/04, akceptowane przez J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012 s. 482, uw. 8; postanowienie NSA z 8 stycznia 2008 r., I OZ 986/07, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza /w:/ R. Hauser, M. Wierzbowski; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. C.H. Beck 2017 r. s. 795, nb 22).
Z tych względów uznać należy, że Sąd I instancji słusznie uznał, że zażalenie Skarżącego było niedopuszczalne. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby Skarżący był adwokatem, radcą prawnym lub którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a.
Odnosząc się natomiast do argumentacji przedstawionej w złożonym zażaleniu to podać należy, że adresatem sformułowanych przez Skarżącego postulatów de lege ferenda powinna być przede wszystkim władza ustawodawcza, a nie władza sądownicza, która jest obowiązana stosować ustanowione prawo w Polsce.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.