Postanowienie NSA z 18 maja 2017 r., I OZ 890/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 lutego 2017 r. sygn. akt IV SA/Wr 531/15 o odmowie uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 531/15

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Monika Nowicka przewodniczący

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 531/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości skargę Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Pismem z dnia 21 grudnia 2016 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o uzupełnienie powyższego wyroku o dodatkowe pouczenie o prawie do wniesienia pozwu do sądu cywilnego.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej: "p.p.s.a."), odmówił uwzględniania wniosku skarżącego. Podniósł, że w wydanym w sprawie wyroku z dnia 13 grudnia 2016 r. Sąd orzekł o całości skargi uznając, że jest ona niezasadna, stąd też podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. W takim przypadku przepisy ustawy regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi nie obligują Sądu do zamieszczenia w wyroku żadnego dodatkowego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, zakres uzupełnienia wyroku jakiego domaga się skarżący nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Z. R. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przesłanką uzupełnienia wyroku jest więc pominięcie w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez Sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu.

Dokonując analizy wniosku skarżącego o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 531/15 Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że brak było podstaw do jego uwzględnienia, tym samym zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe. Wyjaśnić należy, że wskazany wyrok został wydany na podstawie przepisu art. 151 P.p.s.a., który w przypadku nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, zobowiązuje sąd do oddalenia tej skargi odpowiednio w całości albo w części. Sformułowanie zawarte w sentencji orzeczenia z dnia 13 grudnia 2016 r. "oddala skargę w całości" jest niewątpliwie zgodne z dyspozycją zawartą powyższym przepisie. W związku z tym należało stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji orzekł o całości skargi i dlatego też nie ma podstaw do uzupełnienia wyroku. Jest on bowiem kompletny i zawiera wymagane prawem elementy. Żądanie skarżącego dotyczące uzupełnienia powyższego wyroku o dodatkowe pouczenie o prawie do wniesienia pozwu do sądu powszechnego należy zatem ocenić jako wykraczające poza zakres określony w art. 157 § 1 p.p.s.a.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.