Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II SO/Bk 25/14, na podstawie art. 19 i 18 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej "p.p.s.a.") oddalił wniosek A. Z. o wyłączenie sędziów WSA w Olsztynie od rozpoznania sprawy o sygn. akt II SAB/Ol 9/14 i złożonego w niej wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Odpis postanowienia został doręczony wnioskodawcy, który w ustawowym terminie złożył zażalenie.
Zarządzeniem z dnia 3 lipca 2014 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wezwał stronę do złożenia jednego odpisu zażalenia poświadczonego za zgodność z oryginałem – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie doręczono żalącemu się w dniu 21 lipca 2014 r. Termin na złożenie odpisu zażalenia minął w poniedziałek 28 lipca 2014r. Do tego dnia odpis środka zaskarżenia nie został złożony, natomiast żalący się złożył pismo, w którym zakwestionował obowiązek nałożony na niego przez Przewodniczącego Wydziału II w zarządzeniu z dnia 3 lipca 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SO/Bk 25/14, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., odrzucił zażalenie wskazując, że zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w terminie podlega odrzuceniu. Sąd powołał się przy tym na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, w której to uchwale zostało stwierdzone, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Teza ta ma zastosowanie również do braków formalnych zażalenia, jako że zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
Na powyższe postanowienie A. Z. wniósł zażalenie, zarzucając, ze postanowienie z dnia 20 sierpnia 2014 r. narusza przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na jego poprawność. Zdaniem strony w sprawie wystąpiła nieważność postępowania, bowiem postanowienie wydał sędzia NSA, a ponadto ten sam sędzia wydał postanowienie z dnia 11 czerwca 2014 r., na które wniesiono odrzucone zażalenie. Wskazano ponadto, że Sąd I instancji był wyznaczony tylko i wyłącznie do sprawy, której przedmiotem było wyłączenie sędziego, zakwestionowano dopuszczalność wezwania skarżącego do uzupełnienia braków zażalenia, zarzucono także naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podniesione w zażaleniu zarzuty dotyczące nieważności postępowania są nieuzasadnione. Przesłanki do stwierdzenia nieważności nie stanowi rozpoznanie sprawy przez sędziego NSA, który został przeniesiony przez prezesa NSA na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ponadto, art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a. nie stanowi przeszkody w odrzuceniu przez sędziego zażalenia na wydane przez tego sędziego postanowienie (vide – uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2005 r., sygn. akt I OPS 3/05). W niniejszej sprawie nie doszło także do naruszenia właściwości miejscowej Sądu, co zasugerował skarżący w zażaleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku został wyznaczony do rozpoznania wniosku skarżącego o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, co oznacza, że to postępowanie wpadkowe obejmuje także badanie przez ten Sąd spełnienia warunków formalnych zażalenia wniesionego na postanowienie wydane na skutek rozpoznania wniosku, w tym wydanie postanowienia o odrzuceniu takiego zażalenia.
Zgodnie z art. 194 § 3 p.p.s.a., zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Natomiast stosownie do art. 47 § 1 p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Natomiast w myśl art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w terminie, podlega odrzuceniu i taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Skarżący złożył bowiem zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 czerwca 2014 r. oddalające wniosek o wyłączenie sędziów, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tego Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. został wezwany do uzupełnienia braków zażalenia, poprzez złożenie 1 egzemplarza odpisu zażalenia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Powyższe zarządzenie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 21 lipca 2014 r., co wynika z podpisu skarżącego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru korespondencji. Zatem dniem, w którym upływał termin do wykonania wezwania Sądu był dzień 28 lipca 2014 r. Skarżący nie zastosował się do wezwania Sądu, nie uzupełnił braków formalnych zażalenia. Zamiast tego, w piśmie z dnia 28 lipca 2014r. (data stempla pocztowego) zakwestionował poprawność wydania zarządzenia z dnia 3 lipca 2014 r.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, mając na uwadze stan faktyczny niniejszej sprawy oraz treść wskazanych powyżej przepisów uznać należy, że zasadnie wezwano A. Z. do nadesłania odpisu zażalenia dla strony postępowania wpadkowego – Starosty Powiatu B. Organ ten jest bowiem również stroną postępowania głównego. Niedopełnienie zaś tego obowiązku we wskazanym przez Sąd 7 - dniowym terminie skutkować musiało odrzuceniem zażalenia, czego wnioskodawca – prawidłowo pouczony o skutkach uchylenia się od nadesłania odpisu – był świadomy. Sąd pierwszej instancji zobligowany był zatem, na mocy art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., odrzucić zażalenie. To zaś oznacza, że postanowienie z dnia 20 sierpnia 2014 r. o odrzuceniu zażalenia nie narusza przepisów obowiązującego prawa.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazać należy, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera wszystkie niezbędne elementy wymienione powołanym przepisie. Strona nie wykazała zaś, by uzasadnienie to było wadliwe w kwestionowanym zakresie. Tym bardziej zatem nie wykazała, iż uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p. p. s. a. okazał się zatem nietrafny.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.