Postanowienie NSA z 2 września 2016 r., I OZ 895/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 2 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Po 481/15 odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt II SA/Po 481/15 o odrzuceniu skargi kasacyjnej

Sprawa

w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska przewodniczący

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 września 2015 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego.

Postanowieniem z dnia 17 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną K. K. w sprawie skargi na wyżej opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2015 r.

Pismem z dnia 16 października 2015 r., złożonym w biurze podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu tego samego dnia, K. K. złożył zażalenie (zatytułowane jako "odwołanie") na powyższe postanowienie Sądu z dnia 17 września 2015 r.

Zażalenie z dnia 16 października 2015 r. nie było opatrzone podpisem skarżącego.

Zarządzeniem przewodniczącego z dnia 20 października 2015 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego zażalenia poprzez jego podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia. Przesyłka ta została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznana za doręczoną z dniem 12 listopada 2015 r. w trybie doręczenia zastępczego (por. art. 73 § 1 – 4 P.p.s.a.). Mimo upływu terminu skarżący nie uzupełnił braku formalnego zażalenia.

Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Po 481/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie K. K. na postanowienie tego Sądu z dnia 17 września 2015 r. odrzucające jego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 czerwca 2015 r. oddalającego skargę K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego.

Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu zażalenia K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Po 481/15 uchylił zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu swojego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w przedmiotowej sprawie przesyłka sądowa z wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, adresowana do K. K. nie została doręczona w sposób odpowiadający przepisom regulującym doręczanie pism sądowych. Co za tym idzie Sąd II instancji jako błędne ocenił stanowisko Sądu I instancji, iż przesyłka ta została doręczona z dniem 12 listopada 2015 r. (w trybie doręczenia zastępczego - art. 73 P.p.s.a.) i w konsekwencji nieusunięcia braków formalnych zażalenia, uprawnionym było jego odrzucenie.

Formułując wskazania odnośnie dalszego toku postępowania Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż ponownie rozpoznając sprawę, Sąd pierwszej instancji będzie musiał wezwać skarżącego do podpisania zażalenia. Sąd II instancji wskazał nadto, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinien sporządzić adwokat lub radca prawny (art. 194 § 4 P.p.s.a.), jednakże brak podpisu zażalenia powoduje jednak, że nie można stwierdzić kto je sporządził.

Po zwrocie akt sprawy do Sądu I instancji K. K. pismem z dnia 2 maja 2016 r. złożonym w biurze podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w dniu 4 maja 2016 r. uzupełnił brak formalny zażalenia z dnia 16 października 2015 r. poprzez jego osobiste podpisanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że zgodnie z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") zażalenie wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie siedmiu dni od doręczenia stronie postanowienia.

Z kolei w myśl art. 194 § 4 powołanej wyżej ustawy zażalenie, którego przedmiotem jest postanowienie odrzucające skargę kasacyjną, winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, o czym skarżący został pouczony (k. 69 akt sądowych). W utrwalonym stanowisku judykatury przyjmuje się, że sporządzenie osobiście przez stronę zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej stanowi brak, którego nie można usunąć (por. postanowienie NSA z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 359/08 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie zażalenie z dnia 17 lutego 2016 r. zostało sporządzone i wniesione przez skarżącego osobiście. Zażalenie takie jest więc niedopuszczalne.

W tym stanie rzeczy na mocy art. 178 w zw. z art. 197 § 4 P.p.s.a. Sąd I instancji odrzucił zażalenie.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 194 § 1 pkt 8) p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie zażalenia.

Art. 194 § 4 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny określa, iż zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, podkreślając jednocześnie, iż odpowiednie zastosowane znajduje przepis art. 175 § 2 p.p.s.a., w którym określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko – radcowskiego. Skarżący, pomimo pouczenia udzielonego przez Sąd I instancji, sporządził osobiście zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, odrzucające skargę kasacyjną, również sporządzoną osobiście przez stronę. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący był adwokatem lub radcą prawnym, ani którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 p.p.s.a. Zasadnym zatem było stanowisko Sądu I instancji, który uznał, iż zażalenie skarżącego było niedopuszczalne, co oznacza, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.