Postanowienie NSA z 14 lutego 2014 r., I OZ 90/14

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 14 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. G. na zarządzenie Sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 328/13 pozostawiające bez rozpoznania wniosek K. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej

Sprawa

w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Anna Lech przewodniczący

Uzasadnienie

Zarządzeniem z dnia 17 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 328/13, Sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek K. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego.

Sąd wskazał, że skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej poprzez nadesłanie skargi kasacyjnej sporządzonej przez adwokata lub radcę prawnego, jednakże wezwania tego nie wykonał. Nadesłana skarga kasacyjna nie spełniała bowiem wymogów określonych w art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).

W związku z tym Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie może otrzymać prawidłowego biegu.

Na to zarządzenie skarżący złożył zażalenie, w którym wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej wskazując, że Okręgowa Rada Adwokacka odmówiła mu zmiany adwokata z urzędu, a nie stać go na wynajęcie adwokata.

Podniósł ponadto argumenty dotyczące skargi rozpoznanej na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2013 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

zgodnie z art. 49 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast z treści art. 49 § 2 powołanej ustawy wynika, że jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Na zarządzenie przysługuje zażalenie.

Natomiast stosownie do art. 87 § 4 powołanej ustawy, równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

W niniejszej sprawie skarżący wnosił o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, co oznacza, że wraz ze złożonym wnioskiem w tym zakresie winien jednocześnie wnieść do Sądu skargę kasacyjną. Ponieważ tego nie uczynił, Sąd wezwał go do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej poprzez nadesłanie tejże skargi oraz pouczył skarżącego o obowiązku wynikającym z art. 175 § 1 powołanej ustawy, zgodnie z którym skarga kasacyjna powinna zostać sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Skarżący zaś, pomimo wezwania, nie zastosował się do wezwania Sądu, przesłana przez niego skarga kasacyjna nie spełnia bowiem tzw. przymusu adwokackiego, o którym mowa w art. 175 § 1 powołanej ustawy.

Wobec tego zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że nie może rozpoznać merytorycznie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jeżeli nadesłana wraz z tym wnioskiem skarga kasacyjna została sporządzona osobiście przez skarżącego.

W tym miejscu Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zaznaczyć, że wyznaczenie adwokata z urzędu przez korporację prawniczą i podjęcie przez niego czynności procesowych, to jest między innymi udział w rozprawie i sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, stanowi z jednej strony wykonanie wydanego w danej sprawie postanowienia o przyznaniu prawa pomocy w tym zakresie, z drugiej zaś strony stanowi o skorzystaniu przez skarżącego z przyznanego przez Sąd prawa pomocy. Wobec tego K. G. nie może skutecznie domagać się wyznaczenia przez Sąd innego adwokata z urzędu. Skarżący mógł natomiast wystąpić do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie o wyznaczenie innego adwokata, co też uczynił. Jego wniosek nie został uwzględniony bowiem uznano, że sporządzona w niniejszej sprawie przez adwokata z urzędu J. K. opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stanowi o zrealizowaniu przyznanego skarżącemu prawa pomocy w zakresie przyznania adwokata, co oznacza, że nie istnieją podstawy faktyczne i prawne do zmiany pełnomocnika z urzędu. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie sprawuje nadzoru nad korporacjami prawniczymi, nie jest zatem władny do dokonywania oceny stanowiska, jakie Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie zajęła w sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.