Postanowienie NSA z 22 lutego 2012 r., I OZ 91/12

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 22 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1345/11 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku H. A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych

Sprawa

w sprawie ze skargi H. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia 3 czerwca 2011 r. nr SKO.GG/4000/558/11 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1345/11 pozostawił bez rozpoznania wniosek H. A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi H. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia 3 czerwca 2011 r. nr SKO.GG/4000/558/11 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia wniesionego na postanowienie Burmistrza Wyszkowa z dnia 18 kwietnia 2011 r. nr SRG-N-7220/20/03-11, którym przekazano Staroście Wyszkowskiemu pismo skarżącej z dnia 14 kwietnia 2011 r. "o zwrot sumy 94.545 zł" celem rozpatrzenia według właściwości.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że we wniosku skarżąca oświadczyła, że ze względu na niską emeryturę i wysokie opłaty nie jest w stanie ponieść opłat sądowych.

Powyższy wniosek zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 5 września 2011 r. pozostawiony został bez rozpoznania wobec niezłożenia go na urzędowym formularzu. Od powyższego zarządzenia skarżąca, pismem z dnia 8 września 2011 r., wniosła sprzeciw.

Zarządzeniem z dnia 28 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącą do złożenia na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania. Wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 10 października 2011 r. Zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku upłynął w dniu 17 października 2011 r.

Wobec upływu siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków wniosku i nieprzedłożenia przez wnioskodawcę prawidłowo wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", pozostawił wniosek H. A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych bez rozpoznania.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła H. A. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 252 § 2 P.p.s.a. stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie zaś do art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Warunkiem zastosowania sankcji określonej w art. 257 P.p.s.a. jest uprzednie wezwanie strony do uzupełnienia braków wniosku, co wynika wprost z treści powołanego przepisu.

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że zarządzeniem z dnia 28 września 2011 r. wnioskodawczyni została wezwana do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Nie ulega też wątpliwości, że pomimo precyzyjnego wezwania Sądu, skarżąca nie uzupełniła braków wniosku o przyznanie prawa pomocy według wymogów ustawy. Postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji nie miał innej możliwości, jak tylko pozostawić wniosek bez rozpoznania, bowiem skutek taki określony został w powołanym wyżej art. 257 P.p.s.a.

Powyższe oznacza, że zasadnie Sąd pierwszej instancji zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 stycznia 2012 r. pozostawił wniosek H. A. bez rozpoznania.

Kierując się powyższymi względami Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.