Postanowienie NSA z 5 kwietnia 2022 r., I OZ 91/22

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 5 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 164/20 o umorzeniu postępowania sądowego

Sprawa

w sprawie ze skargi E.W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 grudnia 2019 r. nr DAP-WOSR-7280-134/2019/MK w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Mirosław Wincenciak przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 3 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 164/20, po rozpoznaniu sprawy ze skargi E.W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 grudnia 2019 r. nr DAP-WOSR-7280-134/2019/MK w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, umorzył postępowanie sądowe (pkt 1); zwrócił skarżącej E.W. wpis sądowy w wysokości 200 zł (pkt 2).

W uzasadnieniu postanowienia podał, że E.W. pismem z dnia 27 lutego 2020 r. cofnęła skargę w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu pierwszej instancji, oświadczenie skarżącej o cofnięciu skargi było skuteczne i nie pozostawało w sprzeczności z prawem. na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji postanowienia).

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia E.W. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraziła niezadowolenie ze stanowiska zajętego w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji. Podkreśliła, że skargę cofnęła wyłącznie we własnym imieniu. Jednocześnie wskazała, że w niniejszej sprawie jest pełnomocnikiem T.S., która również jest stroną tego postępowania i w związku z tym wnosi o jego kontynuację.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że w niniejszej sprawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 grudnia 2019 r. nr DAP-WOSR-7280-134/2019/MK w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji E.W. wniosła wyłącznie w imieniu własnym, co w sposób jednoznaczny wynika z treści skargi. T.S. jest natomiast uczestniczką postępowania sądowoadministracyjnego zainicjowanego w/w skargą, reprezentowaną przez E.W. na mocy pełnomocnictwa z dnia 17 czerwca 2019 r. Ponieważ w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada dyspozycyjności, to strona skarżąca jest podmiotem wyłącznie uprawnionym do cofnięcia skargi. Osoba, która w postępowaniu sądowym nie posiada statusu strony skarżącej, a jest jedynie uczestnikiem postępowania, nie może dysponować skargą złożoną przez inną osobę. W konsekwencji uznać należy, iż podnoszony przez E.W. brak oświadczenia T.S. o cofnięciu skargi nie miał żadnego wpływu na prawidłowość zaskarżonego postanowienia o umorzeniu postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, analiza treści pisma E.W. z dnia 27 lutego 2020 r. wskazuje, iż skutecznie cofnęła ona skargę w niniejszej sprawie. Z pisma tego w sposób niebudzący wątpliwości wynika zamiar zakończenia postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 164/20. Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, nie ma również podstaw, aby uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. Nie zmierza ono bowiem do obejścia prawa i nie powoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Sąd pierwszej instancji zasadnie zatem – na żądanie dysponenta skargi – uwzględnił jej cofnięcie, które jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym i w związku z tym umorzył postępowanie sądowe.

Oczekiwanego przez skarżącą skutku nie mogła odnieść także zmiana prezentowanego przez nią stanowiska w postępowaniu zażaleniowym i ostateczne podjęcie decyzji o niewycofywaniu skargi. Nie podważa to bowiem skuteczności wcześniejszego oświadczenia i prawidłowości umorzenia postępowania sądowego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wycofanie się z wcześniej podjętej decyzji w zakresie cofnięcia skargi mogłoby odnieść skutek wyłącznie w sytuacji, jeśli miałoby to miejsce przed wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania przez sąd administracyjny. Taka sytuacja w niniejszej sprawie jednak nie zachodzi.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.