Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 maja 2016 r. o sygn. akt IV SA/Wa 2602/15, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2016 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 12 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania, uchylił zaskarżoną decyzję. Jednocześnie w punkcie 2 tego wyroku zasądził od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz A.M. kwotę 5.117 (pięć tysięcy sto siedemnaście złotych) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu, rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zapadło w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.), na które składają się: kwota 1500 zł uiszczona tytułem wpisu od skargi, kwota 17 zł uiszczona tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwota 3600 zł tytułem wynagrodzenia adwokackiego.
Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wniósł Minister Infrastruktury i Budownictwa. Podniósł w nim zarzuty naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 166, art. 200, art. 216, art. 231, art. 269 p.p.s.a., jak również § 1 pkt 1, § 2 ust. 3 pkt 5, § 3 w zw. z § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.).
W uzasadnieniu zażalenia Minister wskazał, że Sąd błędnie uznał, że przedmiotem sprawy była należność pieniężna, gdy była nim w istocie rekompensata za odjęte mocą decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej prawo własności nieruchomości. Podkreślono w rezultacie, że wpis od skargi powinien być stały, nie zaś stosunkowy. W związku z tym brak jest uzasadnienia dla określonej przez Sąd kwoty. Zarzucono, że rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji jest sprzeczne z uchwałą NSA z dnia 20 maja 2010 r. o sygn. akt I OPS 14/09.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Zgodnie z art. 211 p.p.s.a., koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. Jak stanowi art. 212 § 1 p.p.s.a., opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna. Zgodnie zaś z art. 213 p.p.s.a., do wydatków zalicza się w szczególności należności tłumaczy i kuratorów ustanowionych w danej sprawie (pkt 1) oraz koszty ogłoszeń oraz diety i koszty podróży należne sędziom i pracownikom sądowym z powodu wykonania czynności sądowych poza budynkiem sądowym, określone w odrębnych przepisach (pkt 2).
W niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła 69 341 zł (k. 30), stąd – stosownie do § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) – należało pobrać wpis stosunkowy, który został prawidłowo ustalony i uiszczony w wysokości 1 500 zł, obliczonej jako 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł. Podkreślić należy, że w wykonaniu Przewodniczącego Wydziału IV WSA w Warszawie z dnia 2 października 2015 r. (k.
- skarżący uiścili wpis w kwocie 1500 złotych.
Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy objęta jest ona wpisem stałym czy stosunkowym, gdyż kwestia ta determinuje wysokość zasądzonych kosztów.
Zaznaczyć zatem należy, że postanowieniem z dnia 4 grudnia 2015 r. o sygn. akt I OZ 1594/15 Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazał, że przedmiotem skargi jest wyłącznie decyzja odrębnie ustalająca odszkodowanie za przejętą nieruchomości, konieczne jest zatem – stosownie do treści art. 231 w zw. z art. 216 p.p.s.a. – uiszczenie wpisu stosunkowego. Jednocześnie Sąd ten wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I OPS 14/09.
W myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Mając na uwadze powyższe uznać zatem należy, że kwestie objęte zażaleniem w niniejszej sprawie zostały już wyjaśnione i przesądzone we wcześniejszym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OZ 1594/15. Przywołane przepisy determinują związanie Sądu tą wykładnią. Uwzględniając to stwierdzić wypada, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo orzekł o kosztach postępowania, stosując właściwe normy zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w postanowieniu o sygn. akt I OZ 1594/15.
W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że również wysokość wynagrodzenia pełnomocnika powinna zostać ustalona stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia, tym samym je oddalił na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 184 p.p.s.a.