Uzasadnienie
W dniu 11 stycznia 2008r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek J. S. o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści postanowienia z dnia 6 grudnia 2007r., sygn. akt I OZ 912/07 oraz o jego uzupełnienie.
W ocenie J. S. stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2007r., że "nie istnieje przepis prawa, na podstawie którego można by było zaskarżyć w drodze zażalenia wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia przewodniczącego z powodu tego, że wezwanie jest czynnością techniczną, która nie podlega zaskarżeniu", nie jest zgodne z prawem i w ocenie wnioskodawczyni, ma ona konstytucyjne prawo do złożenia takiego zażalenia.
Wnioskodawczyni zażądała także odniesienia się przez Naczelny Sąd Administracyjny do kwestii, którą jej zdaniem Sąd ten pominął w postanowieniu z dnia 6 grudnia 2007r., to jest do "uznania za nieważne zarządzenia WSA w Warszawie, którego nie dostarczono J. S.".
W przedmiotowym wniosku podniesiono również kwestię związaną z kradzieżą dokumentów emerytalno - rentowych, które to zdarzenie, zdaniem wnioskodawczyni, miało miejsce w oddziale ZUS w B. - B. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2007 r. nie jest zasadny i podlega oddaleniu.
Przypomnieć należy, że na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2006r. (wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od skargi) J. S. złożyła zażalenie, które to zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2007r. W związku z tym zarządzenie z dnia 8 listopada 2006r. stało się wymagalne i dlatego w oparciu o art. 6 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i sutkach zaniedbań, J. S. działająca bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika, została wezwana do wykonania zarządzenia z dnia 8 listopada 2006r. Jednak wezwanie to pomimo swej nazwy "zarządzenie", miało charakter techniczny i nie było "zarządzeniem" w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem stanowiło niejako przypomnienie dla skarżącej, że skoro oddalone zostało jej zażalenie na zarządzenie z dnia 8 listopada 2006r., to tym samym stało się ono wymagalne i powinna uiścić wpis od skargi.
Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 października 2007r., zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, odrzucił zażalenie skarżącej, bowiem jak stanowi 194 § 1 w związku z art. 198 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zażalenie na wezwanie Przewodniczącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Sądu, nie przysługuje.
Stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 grudnia 2007r., zatem w tym zakresie postanowienie z dnia 6 grudnia 2007r. nie wymaga uzupełnienia.
Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 grudnia 2007r. wskazał, że w niniejszej sprawie J. S., postanowieniem z dnia 11 września 2007r., referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, co w niniejszej sprawie dla J. S. oznacza, że nie musi ona uiszczać wpisu od skargi, do którego była wzywana zarządzeniem z dnia 8 listopada 2006r., a następnie zarządzeniem z dnia 2 lipca 2007r.
W związku z tym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ta kwestia także nie wymaga uzupełnienia.
Odnośnie wskazanej przez wnioskodawczynię okoliczności, że Sąd w postanowieniu z dnia 6 grudnia 2007r. nie wziął pod uwagę, iż wnosiła ona o "uznanie za nieważne zarządzenia WSA w Warszawie, którego nie dostarczono J. S.", Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zauważyć, że wnioskodawczyni nie wskazała o jakie zarządzenie jej chodzi, Sąd natomiast nie ma podstaw do doszukiwania się we własnym zakresie intencji wnoszącego zażalenie.
Sąd pragnie jedynie wskazać, że z akt niniejszej sprawy wynika, iż zarówno zarządzenie z dnia 8 listopada 2006r. zostało doręczone J. S. (w dniu 16 listopada 2006r.), jak również zarządzenie z dnia 2 lipca 2007r. (w dniu 23 lipca 2007r.).
Wreszcie co do poniesionej przez J. S. w przedmiotowym wniosku kwestii rzekomej kradzieży dokumentów emerytalno - rentowych w oddziale ZUS w B. - B., Naczelny Sąd Administracyjny pragnie wskazać, że przedmiotem jego oceny w postanowieniu z dnia 6 grudnia 2007r. była wyłącznie ocena prawidłowości zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2007r., zatem kwestie dotyczące rzekomej kradzieży dokumentów nie mogły być rozpoznane w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2007r., w związku z czym i w tym zakresie postanowienie to nie wymaga uzupełnienia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 158 w związku z art. 166 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i postanowił jak w sentencji.