Postanowienie NSA z 13 września 2016 r., I OZ 914/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 13 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3227/15 wzywające do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem

Sprawa

w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2015 r. Nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. 1

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 4 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3227/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 15 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

W dniu 10 marca 2016 r. przedstawiciel ustawowy skarżącej zgłosił wniosek o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku.

Zarządzeniem z dnia 7 lipca 2016 r. Przewodnicząca Wydziały IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwała skarżącą A. K., w imieniu której działa przedstawiciel ustawowy A. K. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem sporządzanym i doręczanym na wniosek w wysokości 100 złotych, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem jej ściągnięcia.

W zażaleniu na powyższe zarządzenie przedstawiciel ustawowy skarżącej podniosła, że Sąd zwolnił skarżącą od opłat sądowych. Wskazała także, że kierując wniosek o sporządzenie uzasadnienia nie wiedziała, że wiąże się to z koniecznością uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł, która jest kwotą znaczną w budżecie rodziny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W postępowaniu sądowoadministracyjnym, uregulowanym przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 780 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a."), zasadą jest ponoszenie przez strony kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Koszty związane z poszczególnymi czynnościami ponosi zatem ta strona, która tej czynności dokonała.

W niniejszej sprawie skarżąca została wezwana do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia, zgodnie z art. 234 § 2 P.p.s.a. Opłata kancelaryjna należy do kategorii opłat sądowych stanowiących dochody budżetu państwa, która nie jest zależna od rodzaju spraw, lecz od rodzaju czynności podejmowanej w sprawie. Takiej opłacie podlegają jedynie czynności taksatywnie wymienione w art. 234 i 235 P.p.s.a. Jak już wyżej wspomniano, zasadą jest ponoszenie kosztów postępowania, w tym kosztów sądowych, do których należy opłata kancelaryjna, przez stronę postępowania. Od tej zasady przewidziane są wyjątki w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Ustawa przewiduje dwa rodzaje takich zwolnień, czyli zwolnienia z mocy ustawy i zwolnienia przyznane przez sąd. Katalog podmiotów zwolnionych z mocy art. 239 pkt 1 P.p.s.a. jest zamknięty i skarżąca nie mogła być zwolniona z ponoszenia kosztów sądowych swojej sprawy na tej podstawie. Skarżącej przysługuje zaś prawo do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, na podstawie art. 243 P.p.s.a. W rozpoznawanej prawie skarżąca skorzystała już z takiego prawa wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych, zawężając swój wniosek o zwolnienie od wpisu sądowego od skargi i prawo pomocy zostało jej w tym zakresie przyznane postanowieniem referendarza sądowego z dnia 19 listopada 2015 r. Zauważyć jednak można, że wniosek o przyznanie prawa pomocy może być przez stronę ponownie złożony w tej samej sprawie.

W takiej sytuacji uznać należy, że zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej zostało wydane i doręczone prawidłowo, ponieważ skarżąca zwolniona została tylko od uiszczenia wpisu od skargi, zgodnie z jej żądaniem zawartym w formularzu o przyznanie prawa pomocy. Jednak jak już wyżej wspomniano, nie zamyka jej to drogi do ponownego ubiegania się o przyznanie prawa pomocy w tej sprawie, tutaj w postaci zwolnienia od uiszczenia opłaty kancelaryjnej.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.