Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 936/09, na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), odmówił W. K. przyznania prawa pomocy w sprawie z jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie zwrotu wniosków.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, iż skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, bowiem w/w postanowienie zostało wydane przez Kolegium jako organ pierwszoinstancyjny, a zatem na podstawie art. 127 § 3 kpa w zw. z art. 144 kpa, skarżącemu przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W związku z powyższym, powołując art. 52 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uznał, iż stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy, skarga W. K. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, a tym samym, stosownie do art. 247 powołanej ustawy, nie przysługuje mu prawo pomocy.
W. K. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 243 § 1 pkt 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże, zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2004, str. 321, wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2003 r. sygn. akt 745/02, niepubl.). Podkreślenia wymaga, iż prawo pomocy nie przysługuje przede wszystkim w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, np. nie ulega wątpliwości, że upłynął termin do jej wniesienia, czy też strona nie wyczerpała toku instancji.
W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie jako organu pierwszej instancji, od którego przysługiwał mu wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.
Stosownie zaś do art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie.
Mając powyższe na uwadze wskazać należy, iż wobec niezłożenia przez skarżącego, mimo pouczenia zwartego w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, a tym samym niewyczerpania toku instancji, prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił mu przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.