Postanowienie NSA z 2 października 2009 r., I OZ 922/09

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 2 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lipca 2009 r., sygn. akt III SO/Wr 4/09 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata

Sprawa

w sprawie z wniosku D. W. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we W. postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Anna Lech przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 10 lipca 2009 r. sygn. akt III SO/Wr 4/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił D. W. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, w sprawie w sprawie z wniosku D. W. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we W. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że po dokonaniu wstępnej analizy akt - nie tylko niniejszej sprawy, lecz również akt innych spraw wszczętych z inicjatywy skarżącej (sygn. akt: III SA/Wr 58/09, III SA/Wr 3/09) - pod kątem ich zawartości okazało się, iż przedłożone przez organy akta administracyjne zawierają "pisma procesowe i zażalenia", których brak skarżąca zarzuciła we wniosku z dnia dzień 4 marca 2009 r. o wymierzenie organowi grzywny.

W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji uznał, że oczywista bezzasadność skargi określona w art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoduje, że przyznanie stronie prawa pomocy jest niedopuszczalne.

Na to postanowienie D. W. złożyła zażalenie, w którym nie odniosła się merytorycznie do jego treści.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi ma miejsce wówczas, gdy z góry, bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy bezsprzeczne jest, że skarga nie może być uwzględniona, w szczególności, gdy kwalifikuje się ona do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 wskazanej wyżej ustawy.

W niniejszej sprawie uznać należy, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że mamy do czynienia z wypełnieniem przesłanki określonej w art. 247 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zasadnie podkreślił, że ocena bezzasadności skargi wyrażona w postanowieniu podjętym na podstawie wskazanego wyżej przepisu nie może oznaczać merytorycznego rozpoznania skargi, gdyż ta kwestia będzie przedmiotem odrębnego orzeczenia, na które służy odpowiedni środek odwoławczy.

W związku z tym uznać należy, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lipca 2009 r., sygn. akt III SO/Wr 4/09, o odmowie przyznania prawa pomocy nie narusza obowiązującego prawa.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji.