Postanowienie NSA z 23 października 2014 r., I OZ 923/14

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 1094/13 oddalające wnioski R. S. o wyłączenie sędziego NSA Grzegorza Jankowskiego oraz sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk – Meder

Sprawa

w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Joanna Banasiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

W dniu 11 września 2013 r. R. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego.

W dniu 17 lipca 2014 r., na rozprawie, skarżący złożył wnioski o wyłączenie sędziego NSA Grzegorza Jankowskiego oraz sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk – Meder od rozpoznania sprawy II SA/Sz 1094/13. Zdaniem skarżącego podstawą wyłączenia sędziego NSA Grzegorza Jankowskiego jest stosowanie przez sędziego "omnipotencji władczej funkcjonariusza publicznego państwa totalitarnego i stosowanie metod, imponderabiliów i peerelowskiego pozytywizmu prawnego z okresu reżimu komunistyczno-peerelowskiego" w sprawach z udziałem wnioskodawcy, w szczególności w sprawie SA/Sz 1777/02 i SA/Sz 2337/02. Wnioskodawca wskazał, że sprawie SA/Sz 2337/02 sędzia Grzegorz Jankowski jako sędzia sprawozdawca podniósł fałszywe wątki dotyczące osoby wnioskodawcy, m. in. to, że skarżący uważa, iż jego egzamin magisterski zawierał za dużo pytań, a skarżący czuje się niedouczony, co było potrzebne temu sędziemu do stworzenia fałszywej otoczki tej sprawy, która by usprawiedliwiała stosowanie filozofii funkcjonowania patologicznego państwa zainstalowanego przez towarzyszy i ich beneficjentów. Natomiast w sprawie o sygn. SA/Sz 1777/02 sędzia Grzegorz Jankowski w sposób ostentacyjny przerwał uzasadnianie wniosku składanego przez skarżącego do protokołu na sali sądowej w dniu 21 grudnia 2005 r., a po proteście nakazał wnioskodawcy opuścić salę sądową, bo w przeciwnym razie wezwie Policję sądową. Po ponownym proteście skarżącego sędzia Grzegorz Jankowski wezwał Policję sądową. W ocenie skarżącego, dowodzi to ujawnienia przez sędziego negatywnego stosunku wobec niego i w pełni uzasadnia wniosek o wyłączenie sędziego w niniejszej sprawie.

W dniu 18 lipca 2014 r. sędzia NSA Grzegorz Jankowski złożył do akt sprawy oświadczenie z którego wynika, że ze skarżącym R. S. nie pozostaje w jakimkolwiek stosunku prawnym lub osobistym i nie zachodzą okoliczności w rozumieniu art. 18 i 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z powodu których zachodziłaby wątpliwość co do bezstronności sędziego w niniejszej sprawie.

We wniosku o wyłączenie sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk – Meder od rozpoznania sprawy II SA/Sz 1094/13 R. S. oświadczył, że podstawą wniosku o wyłączenie sędziego jest kierowanie się przez niego omnipotencją władczą funkcjonariusza publicznego w sprawie II SA/Sz 277/10, zwłaszcza w czasie nie otwartego formalnie posiedzenia Sądu w dniu 2 lutego 2011 r. Skarżący wyjaśnił, że rzeczywiste powody wyłączenia przedstawił we wniosku z dnia 16 lutego 2011 r. o sprostowanie i uzupełnienie protokołu rozprawy w sprawie II SA/Sz 277/10 i w odwołaniu z dnia 20 czerwca 2011 r.

W dniu 18 lipca 2014 r. sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder złożyła do akt sprawy oświadczenie, z którego wynika, że ze skarżącym R. S. nie pozostaje w jakimkolwiek stosunku prawnym lub osobistym i nie zachodzą okoliczności w rozumieniu art. 18 i 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z powodu których zachodziłaby wątpliwość co do bezstronności sędziego w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 10964/13, na podstawie art. 22 § 1 i 2 w zw. z art. 18 i 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej "p.p.s.a."), oddalił wnioski o wyłączenie sędziów uznając, że skarżący nie wskazał żadnej z ustawowych przesłanek uzasadniających wyłączenie sędziów z mocy prawa na podstawie art. 18 p.p.s.a. W świetle przytoczonych przez skarżącego podstaw wyłączenia sędziego NSA Grzegorza Jankowskiego i sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk – Meder, oświadczeń sędziów oraz całości akt postępowania sądowego w sprawie, nie występują – w ocenie Sądu – okoliczności, które mogą skutkować wątpliwościami co do bezstronności wskazanych sędziów i ich obiektywizmu w rozpoznaniu określonej sprawy, o których mowa w art. 19 p.p.s.a.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył R. S. podnosząc argumentację tożsamą z argumentacją zawartą we wnioskach o wyłączenie sędziów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 18 § 1 p.p.s.a., sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki;

2. swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do drugiego stopnia;
3. osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;
4. w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron;
5. w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą;
6. w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie;
7. w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej.

Niezależnie jednak od przyczyn wymienionych powyżej, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli między nim a jedną ze stron lub jej przedstawicielem zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego, o czym stanowi art. 19 wskazanej ustawy.

Zaznaczyć przy tym należy, że podstawą wyłączenia sędziego nie mogą być jedynie gołosłowne twierdzenia i subiektywne odczucia strony skarżącej. Konieczne jest wskazanie konkretnych okoliczności, czy to wymienionych enumeratywnie w art. 18 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy też innych, z których wynika, że istnieją wątpliwości co do bezstronności tego sędziego zgodnie z treścią art. 19 tejże ustawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie w odniesieniu do wskazanego przez skarżącego sędziego NSA Grzegorza Jankowskiego oraz sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk – Meder, ani we wniosku o wyłączenie sędziów, ani też w rozpoznawanym zażaleniu nie można dopatrzeć się przesłanek, które uzasadniałyby ich wyłączenie. Przesłanką taką nie może być wyłącznie subiektywne przekonanie skarżącego o zasadności złożonego wniosku wywodzone z treści niekorzystnych dla strony wcześniejszych wyroków wydawanych z udziałem tych sędziów. Przyczyny takiej nie stanowi także skorzystanie przez sędziego prowadzącego rozprawę z uprawnień wynikających z art. 98 § 2 p.p.s.a., które umożliwiają prowadzącemu posiedzenie zapewnienie jej sprawnego przebiegu.

W związku z tym, w okolicznościach niniejszej sprawy, wobec treści złożonych przez sędziów Katarzynę Grzegorczyk – Meder oraz Grzegorza Jankowskiego oświadczeń uznać należy, że Sąd I instancji w sposób właściwy ocenił, iż w sprawie nie zachodzą okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku o wyłączenie sędziów.

Zarzuty podniesione w niniejszym zażaleniu nie mają usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 sierpnia 2014 r. nie narusza przepisów obowiązującego prawa.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.