Postanowienie NSA z 30 grudnia 2008 r., I OZ 925/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 30 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 404/08 odmawiające przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 14 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Lu 404/08 odmówił Z. W. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...].

W uzasadnieniu wskazano, iż aby choroba (również psychiczna) stała się przesłanką usprawiedliwiającą uchybienie terminu, strona musi wykazać w sposób obiektywnie przekonywujący, iż faktycznie wystąpiła, a nadto jej charakter (lub stopień zaawansowania) uniemożliwił dokonanie czynności procesowej w wymaganym okresie. W ocenie Sądu I instancji skarżący nie uprawdopodobnił, iż choroba ta uniemożliwiła mu w okresie objętym wnioskiem dokonanie czynności złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia.

Ponadto, zaznaczył Sąd, niedopuszczalne jest przerzucanie ciężaru uprawdopodobnienia przyczyn uchybienia terminowi na Sąd jak to uczynił skarżący. Sąd nie jest uprawniony do dokonywania ustaleń w tym względzie.

Z. W. złożył zażalenie na to postanowienie ponownie powołując się na chorobę psychiczną, która utrudnia lub uniemożliwia mu zachowanie terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej "P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 2 powołanej ustawy, w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Natomiast o braku winy można mówić jedynie wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Tymczasem w niniejszej sprawie, skarżący wnosząc o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia powołał się na swoją chorobę psychiczną, przedstawiając - dopiero w załączeniu do zażalenia - kserokopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wystawionego [...] czerwca 2002 r. Z dokumentu tego wynika, iż w stosunku do skarżącego orzeczono umiarkowany stopień niepełnosprawności o charakterze trwałym. W świetle zaś powołanych wyżej przepisów nawet najpoważniejsza choroba o charakterze przewlekłym, o ile tylko strona ma obiektywne możliwości podjęcia określonych czynności w postępowaniu sądowym, nie może być wystarczającym powodem dla uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione. Dopiero nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie, może stanowić uprawdopodobnienie, o którym wyżej mowa, przemawiające za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu. W przeciwnym razie strona powinna zadbać z wyprzedzeniem o swoją sprawę, np. zaangażować do jej prowadzenia pełnomocnika, lub chociażby osobę trzecią właśnie do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

W niniejszej sprawie nadesłana kserokopia orzeczenia o stopniu niepełnosprawności potwierdza co prawda, iż skarżący jest niepełnosprawny w stopniu umiarkowanym, jednakże nie sposób podważyć prawidłowego w świetle przepisów prawa stanowiska Sądu I instancji, iż nie uprawdopodabnia to w stopniu wystarczającym twierdzenia, iż akurat w terminie do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia skarżący nie był w stanie wnieść tegoż wniosku.

Trafnie zatem Sąd I instancji przyjął, iż Z. W. nie uprawdopodobnił, aby uchybienie terminu do dokonania wymienionej wyżej czynności procesowej, nastąpiło bez jego winy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a. orzekł jak najwyżej.