Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 lipca 2016 r. o sygn. akt IV SA/Wa 2769/15, zasądził od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz [..]Spółka Jawna z siedziba w [..]kwotę 5.617 (pięć tysięcy sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Jak wskazał Sąd I instancji w uzasadnieniu, rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zapadło na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy i § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, na które składają się: kwota 2000 zł uiszczona tytułem wpisu od skargi, kwota 17 zł uiszczona tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwota 3600 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego.
Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wniósł Minister Infrastruktury i Budownictwa.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:
- art. 231 P.p.s.a. oraz § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy przedmiotem zaskarżenia nie była należność pieniężna.
W konkluzji zażalenia organ wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Zgodnie z art. 211 P.p.s.a., koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. Jak stanowi art. 212 § 1 P.p.s.a., opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna. Zgodnie zaś z art. 213 P.p.s.a., do wydatków zalicza się w szczególności należności tłumaczy i kuratorów ustanowionych w danej sprawie (pkt 1) oraz koszty ogłoszeń oraz diety i koszty podróży należne sędziom i pracownikom sądowym z powodu wykonania czynności sądowych poza budynkiem sądowym, określone w odrębnych przepisach (pkt 2).
W niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła 132 226,00 zł, stąd – stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) – należało pobrać wpis stosunkowy, który został prawidłowo ustalony i uiszczony w wysokości 2000 zł, obliczonej jako 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł.
Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy objęta jest ona wpisem stałym czy stosunkowym, gdyż kwestia ta determinuje wysokość zasądzonych kosztów.
Zaznaczyć zatem należy, że postanowieniem z dnia 17 czerwca 2016 r. o sygn. akt I OZ 629/16, Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wskazał, że w sytuacji gdy przedmiotem skargi jest wyłącznie decyzja odrębnie ustalająca odszkodowanie za przejętą nieruchomość, konieczne jest stosownie do treści art. 231 w zw. z art. 216 P.p.s.a. – uiszczenie wpisu stosunkowego. Jednocześnie Sąd ten wyjaśnił, że w wymienionej sprawie nie znajduje zastosowania uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I OPS 14/09.
W myśl art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zgodnie z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Mając na uwadze powyższe uznać zatem należy, że kwestie objęte zażaleniem w niniejszej sprawie zostały już wyjaśnione i przesądzone we wcześniejszym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OZ 629/16. Przywołane przepisy determinują związanie Sądu tą wykładnią. Uwzględniając to stwierdzić wypada, że Sąd I instancji prawidłowo orzekł o kosztach postępowania, stosując właściwe normy zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w postanowieniu o sygn. akt I OZ 629/16.
W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia, tym samym je oddalił na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 184 P.p.s.a.